Weesp

Als ik ga wachten tot het mooi weer is kan ik (voorlopig) geen foto's meer maken


Rondje door de Ronde langs de Vecht













 En omdat ik tijd had, met tegenzin naald en draad gepakt om een gat in mijn jas te dichten. Ik ben geen held met verstelwerk, meestal besteed ik het uit aan de Turk. 

Maar goed, dit is met enig gestuntel gelukt.

Vroeger, als kind , probeerde mijn  moeder mij de rechte steek en de rijgstreek aan te leren, ik ben er nooit goed in geworden, had en heb er een bloedhekel aan.

Mijn moeder mopperde een keer tegen mij : je moet het toch leren, want hoe moet dat dan als je uit huis bent?

Ik zei, heel onschuldig, dan ga ik wel met mijn man op naailes.

Mijn moeder moest meteen lachen, met een veelzeggende uitdrukking op haar gezicht.

Ik had plaatsvervangende schaamte, dit had ik niet van mijn kuise moeder verwacht






Reacties

  1. Anoniem24 januari 2025 om 19:56

    Vecht is ook heerlijk rustgevend / natuurlijk mooi gebied.., ik heb trouwens ook een scheurtje in mijn broek..😬🫣, mag ik langskomen..? 👐🤓

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Annemarie24 januari 2025 om 21:20

      Je moet je eigen naad naaien:)

      Verwijderen
    2. Anoniem25 januari 2025 om 07:03

      Ik ben niet zo handig 😬, wordt het toch de “Turk” ben ik bang 😉

      Verwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

loslaten

Afbeelding
Het hoort bij mij, patienten mee naar huis nemen. Ik kan niet de deur achter mij dicht trekken en mij losrukken van mijn werk, dat is voor mij geen optie. Sommige mensen gaan in mijn systeem zitten. Op de fiets naar huis, onder het eten, onder de douche, zelfs als ik s nachts wakker word denk ik nog aan hun.  Het kan gaan om mensen die mij tot wanhoop gedreven hebben of mensen met wie ik enorm te doen heb, die erg ziek zijn, die komen te overlijden. Zo had ik ooit de zorg voor een meneer, die s avonds binnen gebracht werd met bloedbraken en anaal bloedverlies. Heel sympathieke man, met wie ik grapjes heb lopen maken om zijn ellende te verlichten. Toen ik naar huis ging nam ik afscheid, de volgende dag was ik vrij. Ik heb die nacht nog naar mijn werk gebeld, om te vragen of hij nog leefde. De volgende ochtend nog een keer en tegen de avond voor de derde keer, toen was hij net overleden. Toen kon ik het eindelijk loslaten In het geval van zorg voor een terminale patient heb je ook de...
Meer lezen

Mevrou &Co

Afbeelding
 Vanmiddag een blokje om gegaan in Weesp. En zoals vaker  komt er opeens  iets op je pad. We gingen bij de superleuke lunchroom Mevrou & Co naar binnen voor een bakkie koffie.  Toen ik aanstalten maakte te gaan zitten, stond een meneer achter mij op en ik zag hem uit mijn ooghoek rondscharrelen.  Toen bleek dat zijn hond precies onder de stoel lag waar ik op wilde gaan zitten.  Gelukkig stak er niets uit vanonder die stoel, want anders was ik misschien op een staart of een pootje gaan staan. Het is een handzaam formaat, zei het baasje. Het terras was verlaten, binnen zat het lekker vol. Wij zaten eerste rang, lekker voor het raam. De parasols wapperden vrolijk in de wind, en opeens ging een er vandoor, zo de gracht in. Een jonge vrouw van de bediening holde naar buiten, en bleef bij de kade staan. Ze kon niet bij de steel van het ding komen, en ze boog voorover , ik was bang dat ze in het water zou kukelen. In een reflex greep ik haar bij haar broekband...
Meer lezen

Een boekje open doen

Afbeelding
  Gisteren naar de Zoete Inval in Haarlemmerliede gegaan, om daar een boekpresentatie bij te wonen. Mary van den Brink, de schrijfster, ik heb twee eerder verschenen boeken van haar in mijn boekenkast staan. Ruim op tijd kwamen wij aan, er was meer dan genoeg parkeerruimte. Mijn geliefde graaide naar de achterbank, daar lag zijn jas, en blindelings stak hij zijn rechterarm in de mouw. Ik riep hem een halt toe, want het was mijn jas die hij aan zijn arm geschoven had. Op zich begrijpelijk, want het is dan ook wel een erg fraai exemplaar. En beide jassen  zijn van hetzelfde materiaal gemaakt.  Vandaag de aftrap van het derde boek van Mary, Advocaat van de Leugen. We vielen met onze neus in de boter.  Een tafel vol heerlijke hapjes stond klaar, daaraan konden wij geen weerstand bieden. Met enige schaamte moet ik bekennen dat ik er als een aasgier op aanviel. Het was een bijzondere middag, met een bont gezelschap, redelijk wat mensen uit de transgenderwereld.  ...
Meer lezen