De volksverhuizing

 Gisteren werd de oude afdeling ontmanteld. Er scharrelden overal mannetjes rond met karretjes, boormachines en schroevendraaiers, het leek wel een mierenhoop.

Ze laadden alles in wat los en vast zat, behalve de patienten, die lieten ze ongemoeid.

De afdeling veranderde in een desolate plaats, waar vele herinneringen verankerd zijn. Als de muren konden praten!

Ik zat achter de balie, en opeens hing er een mannetje over de rand, en keek me strak aan door zijn brillenglazen.  Hij zei niets. 

Goedemiddag zei ik.

Ik kom dozen brengen .

Dat is fijn, zit er taart in? 

Nu brak er een lach door op zijn gezicht. 

Nee , in dat geval had ik die dozen naar mijn collega's gebracht. 

Hij had gelukkig humor!


Vandaag was het zover. 

We starten de dag altijd met de verdeling van de patienten. Wij verpleegkundigen waren in groten getale aanwezig, teneinde de klus tot een goed einde te brengen.

In de overdrachtsruimte leek het wel een kippenhok! De twee aanwezige hanen werden compleet ondergesneeuwd door al het gekakel.


                                                           Vele handen maken licht werk



Alle patiënten van de pot gerukt!






Het getetter op de afdeling was oorverdovend. iedereen scharrelde door elkaar heen.
Sommigen van ons raakten bijkans overprikkeld, en moesten zich eigenlijk afzonderen in een snoezelkamer. Maar die was er niet, helaas. Ook niet op de nieuwe afdeling. 
  


En toen was het zover, scheuren maar!







Patienten geïnstalleerd en mijn tas in een locker gestopt.
Ik dacht nog te weten, van drie jaar geleden ( toen verhuisde mijn oude afdeling)  hoe je het kluisje weer kon openen.  
Mis!
Verkeerd gedaan en hij was niet meer toegankelijk.  
Wat een gezeik, mopperde ik.
Er werd mij verteld dat collega L zo zou komen, zij zou in staat zijn de kluisjes te ontgrendelen. Ik vond het apart dat zij dat zou kunnen , maar goed. Ik wachtte met smart op haar, maar zij wist van niets. 
Bleek dat er een andere, voor mij onbekende,  L is, die dit kan. Tja er zijn meer hondjes die Fikkie heten.
En gelukkig werd daarna de gebruiksaanwijzing bij de lockers geplakt. Niet dat ik het ooit nog fout zal doen.
En waarom ging het drie jaar geleden dan nooit mis? Was ik toen nog jeugdig van geest? Nee, toen hing de uitleg er gewoon al, die ik eerst uitgebreid bestudeerd had. .Jaja, dat is op zich al bijzonder.
















Eind goed al goed, welkom op F6Zuid:)












Reacties

  1. Hilarisch 🤣, en heeel veel plezier op de nieuwe afdeling voor u en uw collega’s..🫣🤓

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

loslaten

Mevrou &Co

Een boekje open doen