IJssculpturen in Biddinghuizen

De ijssculpturen in Biddinghuizen bezocht, echt zeer de moeite waard!


Omdat het binnen 15 graden onder nul was, me extra dik aan gekleed, maar evenwel was dat niet voldoende. Dus weer even naar buiten geglipt, nog een extra panty over die anderen heen gewurmd, en mijn opladers in mijn handschoenen gestopt, toen was het allemaal net te doen




nee het lachen verging ons niet, het was allemaal adembenemend mooi









De man met de hamer


Je mocht de ijsbeelden niet aanraken, maar voor de liefhebbers was daar de troon van ijs, waarop je wel plaats mocht nemen. Ik kan me goed voorstellen dat kinderen dit leuk vinden. Die waren er vandaag niet, desalniettemin nam menigeen plaats op de zetel. Een man van onze leeftijd zagen we vanaf de troon heel blij zwaaien naar zijn vrouw die een foto van hem nam .

Ik heb die kans voorbij laten gaan, me niet laten verleiden om heel even ijskoningin te zijn.























 Ons enthousiasme was zeker niet bekoeld maar onze tenen wel, na afloop opgewarmd met koffie, maar voor een verlate lunch zochten wij onze heil elders



We reden door naar tante Truus in Almere, een enorm leuk restaurant. Paar weken geleden ontdekt, en zeer de moeite waard.
Het personeel is enorm toegewijd en enthousiast. 
Ze kwijten zich plichtsgetrouw van hun taak.
Heel zorgvuldig werd ons bestek neergelegd, de koffie werd keurig gebracht met een glaasje water erbij en een zelfgebakken koekje.
Tijdens het eten kwam een vrolijke jonge man vragen of het smaakte.
Op een zeker moment kwam een medewerkster bij ons tafeltje staan en vertelde heel blij dat ze vanavond bezoek zou krijgen. En ze zou pizza met shoarma gaan eten. Wat een heerlijk vooruitzicht! 
Maar  ze had nog meer leuks in het vooruitzicht, as zaterdag gaat ze bowlen. 
De jongeman van daarstraks had moed gekregen, kwam er ook bij staan. Hij vertelde trots dat hij vorige week jarig was geweest. Op onze vraag gaf hij als antwoord dat hij 25 geworden was.

Wat een fijne middag was dit, helemaal tevreden kunnen wij hierop terugblikken.




Reacties

  1. Anoniem26 februari 2025 om 22:46

    Lekker “rillerig” avontuur, prachtig om te zien, zo’n ijzig toiletje …🥶🥶.., leuk om dan zo’n warm onthaal te krijgen van die tante..👌🤓

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Anoniem27 februari 2025 om 10:11

    Prachtig ook de kleuren, dat was even genieten.

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

loslaten

Afbeelding
Het hoort bij mij, patienten mee naar huis nemen. Ik kan niet de deur achter mij dicht trekken en mij losrukken van mijn werk, dat is voor mij geen optie. Sommige mensen gaan in mijn systeem zitten. Op de fiets naar huis, onder het eten, onder de douche, zelfs als ik s nachts wakker word denk ik nog aan hun.  Het kan gaan om mensen die mij tot wanhoop gedreven hebben of mensen met wie ik enorm te doen heb, die erg ziek zijn, die komen te overlijden. Zo had ik ooit de zorg voor een meneer, die s avonds binnen gebracht werd met bloedbraken en anaal bloedverlies. Heel sympathieke man, met wie ik grapjes heb lopen maken om zijn ellende te verlichten. Toen ik naar huis ging nam ik afscheid, de volgende dag was ik vrij. Ik heb die nacht nog naar mijn werk gebeld, om te vragen of hij nog leefde. De volgende ochtend nog een keer en tegen de avond voor de derde keer, toen was hij net overleden. Toen kon ik het eindelijk loslaten In het geval van zorg voor een terminale patient heb je ook de...
Meer lezen

Mevrou &Co

Afbeelding
 Vanmiddag een blokje om gegaan in Weesp. En zoals vaker  komt er opeens  iets op je pad. We gingen bij de superleuke lunchroom Mevrou & Co naar binnen voor een bakkie koffie.  Toen ik aanstalten maakte te gaan zitten, stond een meneer achter mij op en ik zag hem uit mijn ooghoek rondscharrelen.  Toen bleek dat zijn hond precies onder de stoel lag waar ik op wilde gaan zitten.  Gelukkig stak er niets uit vanonder die stoel, want anders was ik misschien op een staart of een pootje gaan staan. Het is een handzaam formaat, zei het baasje. Het terras was verlaten, binnen zat het lekker vol. Wij zaten eerste rang, lekker voor het raam. De parasols wapperden vrolijk in de wind, en opeens ging een er vandoor, zo de gracht in. Een jonge vrouw van de bediening holde naar buiten, en bleef bij de kade staan. Ze kon niet bij de steel van het ding komen, en ze boog voorover , ik was bang dat ze in het water zou kukelen. In een reflex greep ik haar bij haar broekband...
Meer lezen

Een boekje open doen

Afbeelding
  Gisteren naar de Zoete Inval in Haarlemmerliede gegaan, om daar een boekpresentatie bij te wonen. Mary van den Brink, de schrijfster, ik heb twee eerder verschenen boeken van haar in mijn boekenkast staan. Ruim op tijd kwamen wij aan, er was meer dan genoeg parkeerruimte. Mijn geliefde graaide naar de achterbank, daar lag zijn jas, en blindelings stak hij zijn rechterarm in de mouw. Ik riep hem een halt toe, want het was mijn jas die hij aan zijn arm geschoven had. Op zich begrijpelijk, want het is dan ook wel een erg fraai exemplaar. En beide jassen  zijn van hetzelfde materiaal gemaakt.  Vandaag de aftrap van het derde boek van Mary, Advocaat van de Leugen. We vielen met onze neus in de boter.  Een tafel vol heerlijke hapjes stond klaar, daaraan konden wij geen weerstand bieden. Met enige schaamte moet ik bekennen dat ik er als een aasgier op aanviel. Het was een bijzondere middag, met een bont gezelschap, redelijk wat mensen uit de transgenderwereld.  ...
Meer lezen