zuurpruim!

 Het was een chaotische drukke werkdag geweest. Maar gelukkig toch alles gedaan wat nodig was.

Ik stond even uit te blazen achter de balie En toen stond daar opeen aan de andere zijde een woest-kijkende mevrouw. Uit haar neusgaten kwam stoom, ze had haar handen demonstratief in haar zijde gezet, 

Ik besloot haar neutraal te woord te staan. Kan ik u misschien helpen?

Waar is mijn man?! brieste het mens. Hij is niet op zijn kamer, zijn bed is weg!

Wie is uw man?

Meneer X !

Dan zal ik dat aan mijn collega vragen, ik ken uw man niet.

Hij bleek voor onderzoek elders in het AMC te zijn.

De mevrouw viel bijna flauw, ze werd totaal niet op de hoogte gehouden door ons. 

Kan ik u een kopje koffie aanbieden om het leed te verzachten?

Nee! Ik wil nu iemand spreken!

Mijn collega komt zo bij u ( zucht).

Nee ik wil een hoger type spreken, ik wil weten hoe het nu met mijn man is, niemand houdt mij op de hoogte , het is een schande!

Helaas, ik kon haar niet verder helpen.

Ze nam plaats op een stoel naast de lege plek op de kamer, waar tot voor kort het bed van haar ega stond.

Ze zag eruit alsof ze een beker citroensap opgedronken had.  Haar armen afwerend over elkaar geslagen. 

Wachtend op mijn collega.

Die heb ik na afloop de kamer levend zien verlaten.