Een heidens karwei!

 

Ik ben een dag na mijn geboorte gedoopt. Mijn leven lang lid geweest van de Rooms Katholieke kerk.

Het geloof ben ik kwijtgeraakt toen ik puber werd. Ik had een broertje dood aan de kerkdiensten, vond ze vreselijk saai. Geloofde ook geen r... wat er daar verteld werd.

Als kind moest ik elke zondag mee naar de kerk. 

In de pubertijd verzon ik een list, ik zei tegen mijn ouders/ mijn vader, dat ik naar de Dominicuskerk in Amsterdam zou gaan. In die tijd nog geen ov chipkaart, geen poortjes waar je doorheen moest, zwartrijden was een peulenschil. Als 12 jarige had ik natuurlijk geen geld om strippenkaarten te kopen, dus moest ik wel illegaal te werk gaan. 

 In de metro stappen en daarna in de tram, leesboek mee, meerijden, comfortabel, en als er een uur volbracht was weer naar huis. 

Dat heb ik zo een paar jaar volgehouden tot ik de tijd rijp achtte en de bom liet ontploffen, ik ging niet meer naar de kerk/deed niet meer alsof.

Het uitschrijven uit de RK kerk vergat ik steeds te doen, maar een paar maanden terug dan toch de koe bij de horens gevat. .

Begin november van start gegaan.

Allereerst een formulier gedownload, ik was verrast dat dit mogelijk was. Lastige vraag was  in welke kerk ik ooit gedoopt was, geen idee! Mijn zus wist dat gelukkig wel.

Formulier ingevuld en via de post naar de juiste parochie gestuurd.  

Na drie weken nog niets vernomen, een mailtje erachteraan gestuurd. Ook daarop geen reactie. Het leek wel alsof Hij zich ermee aan het bemoeien was!

Ik was nu goed op dreef, en meer dan ooit gemotiveerd om radicaal alle banden met de Kerk te verbreken.

Helaas , ook het mailtje van deze ketter werd genegeerd.

Nog mailtje erachteraan gestuurd, dit keer met als bijlage weer dat uitschrijfformulier ( met hulp van mijn jongste zoon).

Nu werd ik wel gehoord. Ik kreeg antwoord, dat de kerk, waar ik ooit gedoopt ben, niet meer bestaat. En dat men op zoek moest gaan naar het doopboek, waarin mijn gegevens vermeld staan. Tot in de eeuwigheid der dagen.

 De vraag was waar dat boek gebleven was, het moest boven water komen om met een fikse pennenstreek mijn naam door te kunnen halen.

Inmiddels was het eind december geworden, en het doopboek was gevonden, driewerf hoera! Maar nu nog iemand die mij niet heilig, maar heidens wil verklaren. Dat valt nog niet mee! Weer een paar mailtjes erachteraan gestuurd, het blijkt allemaal niet mee te vallen. Het is moeilijk om bij de doopboeken te komen en men kampt met een tekort aan vrijwilligers. Ik overweeg om zelf vrijwilliger te worden, zodat ik mijzelf zal kunnen ontslaan uit de RK kerk.

Tot op heden dus geen resultaat, tot die tijd ben ik een schijnheilige. 

Overigens loop ik zo nu en dan wel eens een kerk binnen, om het interieur te bekijken, of voor een hapje en een drankje.