Het nieuwtje is er nu wel af

 

Mijn afdeling zit al weer enkele weken op deze nieuwe oogstrelende plaats. Het is nog wel wennen met het opnemen van de telefoon, mijn brein kan al die veranderingen, in twee jaar tijd , niet meer bijbenen ( G6Noord, G4 Noord, F7 Zuid, H5 Zuid, en nu F6Zuid).

Er zijn diverse plaatsten waar je de dossiers in kan zien, de meest gebruikte plaatsen waren al bezet. Ik zonderde mij af, hier had ik het rijk alleen. Dus ik nam het ervan!


Je moet dingen ook eens van een andere kant bekijken. 

Moet bij deze aanblik denken aan een liedje van Wim Sonneveld:  


n een rijtuigie, in een rijtuigie
in een rijtuigie reje we naar Vinkeveen
Op een dag in maart zo kallem en bedaard
En maar schommele
En maar kijke naar de kont van het paard
In een rijtuigie, in een rijtuigie
In een rijtuigie helemaal naar Vinkeveen




Deze kunstwerken zijn een paar maanden geleden beschilderd door enthousiaste collega's die met verve de kwast ter hand namen :).


De motor , ja, ik ben verslaafd hieraan, ik geef het toe. 










Maar omdat hier allemaal mensen met nierproblemen liggen zijn wij zeer gemotiveerd om goed gehydrateerd te blijven











De kluisjes, ik snap nu hoe ze werken. Goed he?



                                                                     Kringgesprek




Een hachelijke situatie, het koffertje met bloedsuiker-meet-attributen hangt achter op 'de koe'. Ik heb dat wel eens over het hoofd gezien, vervolgens het werkblad met toetsenbord omhoog gelift, koffertje eraf gestort. Barst in de deksel, en over de vloer bezaaid gaasjes, prikkertjes en naaldjes.

Alles went, ook een nieuwe afdeling. Nu de kamernummers nog in mijn hoofd zien te krijgen, maar dat zal uiteindelijk wel lukken. Zelfs bij mij



Reacties

  1. Anoniem16 maart 2025 om 16:30

    Ziet er toch wel fraai uit allemaal, leuk met alle nieuwe “kunstwerken”..en ach die nieuwe apparaten wennen ook wel weer 👍🤓

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Annemarie17 maart 2025 om 10:01

      Ik krijg het uiteindelijk wel onder de knie, lig alleen regelmatig met de computer overhoop :(

      Verwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

loslaten

Afbeelding
Het hoort bij mij, patienten mee naar huis nemen. Ik kan niet de deur achter mij dicht trekken en mij losrukken van mijn werk, dat is voor mij geen optie. Sommige mensen gaan in mijn systeem zitten. Op de fiets naar huis, onder het eten, onder de douche, zelfs als ik s nachts wakker word denk ik nog aan hun.  Het kan gaan om mensen die mij tot wanhoop gedreven hebben of mensen met wie ik enorm te doen heb, die erg ziek zijn, die komen te overlijden. Zo had ik ooit de zorg voor een meneer, die s avonds binnen gebracht werd met bloedbraken en anaal bloedverlies. Heel sympathieke man, met wie ik grapjes heb lopen maken om zijn ellende te verlichten. Toen ik naar huis ging nam ik afscheid, de volgende dag was ik vrij. Ik heb die nacht nog naar mijn werk gebeld, om te vragen of hij nog leefde. De volgende ochtend nog een keer en tegen de avond voor de derde keer, toen was hij net overleden. Toen kon ik het eindelijk loslaten In het geval van zorg voor een terminale patient heb je ook de...
Meer lezen

Mevrou &Co

Afbeelding
 Vanmiddag een blokje om gegaan in Weesp. En zoals vaker  komt er opeens  iets op je pad. We gingen bij de superleuke lunchroom Mevrou & Co naar binnen voor een bakkie koffie.  Toen ik aanstalten maakte te gaan zitten, stond een meneer achter mij op en ik zag hem uit mijn ooghoek rondscharrelen.  Toen bleek dat zijn hond precies onder de stoel lag waar ik op wilde gaan zitten.  Gelukkig stak er niets uit vanonder die stoel, want anders was ik misschien op een staart of een pootje gaan staan. Het is een handzaam formaat, zei het baasje. Het terras was verlaten, binnen zat het lekker vol. Wij zaten eerste rang, lekker voor het raam. De parasols wapperden vrolijk in de wind, en opeens ging een er vandoor, zo de gracht in. Een jonge vrouw van de bediening holde naar buiten, en bleef bij de kade staan. Ze kon niet bij de steel van het ding komen, en ze boog voorover , ik was bang dat ze in het water zou kukelen. In een reflex greep ik haar bij haar broekband...
Meer lezen

Een boekje open doen

Afbeelding
  Gisteren naar de Zoete Inval in Haarlemmerliede gegaan, om daar een boekpresentatie bij te wonen. Mary van den Brink, de schrijfster, ik heb twee eerder verschenen boeken van haar in mijn boekenkast staan. Ruim op tijd kwamen wij aan, er was meer dan genoeg parkeerruimte. Mijn geliefde graaide naar de achterbank, daar lag zijn jas, en blindelings stak hij zijn rechterarm in de mouw. Ik riep hem een halt toe, want het was mijn jas die hij aan zijn arm geschoven had. Op zich begrijpelijk, want het is dan ook wel een erg fraai exemplaar. En beide jassen  zijn van hetzelfde materiaal gemaakt.  Vandaag de aftrap van het derde boek van Mary, Advocaat van de Leugen. We vielen met onze neus in de boter.  Een tafel vol heerlijke hapjes stond klaar, daaraan konden wij geen weerstand bieden. Met enige schaamte moet ik bekennen dat ik er als een aasgier op aanviel. Het was een bijzondere middag, met een bont gezelschap, redelijk wat mensen uit de transgenderwereld.  ...
Meer lezen