op het werk

 

Als ik mijn lenzen in doe, en ik ben in gezelschap, zeg ik altijd, even mijn ogen indoen.

Ik deed onlangs mijn linker lens uit, die was wat vies, en ik maakte hem schoon. Mijn 3 jarige kleindochter vroeg aan mij, wat ga je doen?  Ik zei , ik doe mijn oog uit, en dan ga ik hem poetsen.

Er lag bij mij op de afdeling een blinde patient, die zei op een ochtend, ik ga even mijn ogen indoen. In een bakje had hij twee platte schijven, van stevig materiaal, lijkend op de voorkant van een oogbol. Die stopte hij in zijn oogkassen.

Een patient die niet aardig is. 

Vraagt niet maar commandeert. Wil alles net even anders, is nooit tevreden. Vraagt mij om de afgekoelde hotpack   ,die bij hem in bed ligt ,  op te warmen.  

Een minuut in de magnetron,  en hij is weer warm de komende uren.

Op dwingende toon zegt hij: hij moet tien minuten verwarmd worden.

Ik heb geen zin in een nutteloze discussie.  Goed hoor,  zeg ik en loop met het gelkussentje de kamer uit. 

Tien minuten! Roept hij me na met zijn irritante monotone stem. Hij gelooft me zeker niet.

Ja ik heb je wel gehoord!  zeg ik kortaf  .

Leg dat ding in magnetron,  na ruim een minuut zwelt het al op en borrelt.

Ik zit te werken achter de pc die naast de microwave staat, en maak daarmee de resterende negen minuten vol.

Met de kokend hete hotpack ga ik weer naar mijn patiënt.

Hij is heerlijk warm! zeg ik met een nepglimlach op mijn gezicht geplakt.

Een stokoude patient,  ik loop met hem mee van de badkamer naar zijn bed.  Hij loopt heel langzaam.  

U loopt als een kievit! Zeg ik.

Ja, het gaat steeds beter, zegt de schat.