vermeldenswaardige zaken

  Een patiente die niet makkelijk in de omgang is zegt : er wordt niet gecommuniceerd met mij, dat vind ik echt vals!

Ik hoor mijn collega's praten, en meen iets vreemds te horen. Ik meen ze horen  praten over de 'snuifkamer'.

Ze hebben het echter over de 'sluiskamer',  die snuifkamer is er niet en zal er ook niet komen denk ik.

Patient heeft het over zijn haar , dat vrij kort is. Hij zegt: ik heb klein haar.

Een jonge man, vraagt mij of ik voortaan aan wil kloppen alvorens de kamer te betreden.

Hij doet precies wat hij wil, weigert van alles, is niet makkelijk noch medewerkend.

Wil een prikje morfine. Gaat zichzelf injecteren. Ik wacht tot hij klaar is, dan kan de naald meteen in naaldenbeker.

Vraagt hij of ik me om wil draaien als hij prikt, ook ivm zijn privacy, hij draagt nml geen ondergoed.

Een uiterst zwakke, cachectische man, die bijna door zijn benen zakt. Hij moet plassen, dat kan hij alleen maar staand. Ik help hem uit bed, daarna moet ik aan de andere kant van het gordijn gaan staan, ik mag hem onder geen beding naakt zien. En hem wassen is ook uit den boze, tenminste , de onderkant van zijn lichaam.

Een krakkemikkige  mevrouw zat ineengezakt in bed, omdat ze op een waardeloos hoofdkussen lag. Zo'n zak, waarvan de vulling allemaal naar een kant loopt als je hem optilt.

Ik haalde een steviger exemplaar voor haar. Weg met dat ding, het lijkt wel een pannenkoek! zei ik.

Ze moest daar hartelijk om lachen, vond het erg grappig. Altijd fijn om iemand op te vrolijken!

Ik kom bij een patient de kamer op, begin van mijn nachtdienst. Het is mijn derde nacht, de twee voorgaande nachten was hij steeds incontinent, van urine en ook van ontlasting. Geen feest dus.

Nu belde hij en ik slofte erheen met lood in mijn schoenen (klompen).

Er was nu gelukkig geen sprake van incontinentie.

Je dacht zeker, wat moet die klootzak nu weer? ! zei de meneer. 
Zijn zelfreflectie maakte het allemaal goed.