anticlimax







Op mijn blog van 25 maart jl schreef ik over mijn strijd om mijzelf uit te laten schrijven als lid van de RK kerk.
Op aanraden van de parochie in Weesp schreef ik  twee weken geleden naar het bisdom Haarlem-Amsterdam.
Binnen 24 uur kreeg ik bericht  , de kogel was door de kerk! 
Het doopboek waarin mijn naam staat is geopend en mijn naam is geschrapt, het is een wonder!
Tegelijkertijd was het een anticlimax, ik had verwacht nog een hele strijd aan te moeten gaan, ik was van plan een open brief naar de krant te schrijven.
Maar goed, het is nu wel netjes opgelost en dat is uiteindelijk veel beter, er is al genoeg strijd in de wereld.

Ik ben ooit, de dag na mijn geboorte,  gedoopt. Gehuld in luier en doopjurk.
Dat moest , vond men, altijd zo snel mogelijk gebeuren. De Katholieken gaan ervan uit dat je geboren wordt met de erfzonde.  Dat is de zonde die Adam en Eva in het paradijs begingen. Zij aten de verboden vrucht, van de boom van kennis van goed en kwaad.
Om de erfzonde weg te wassen moet je gedoopt worden, en dan ben je Christen. 

Ik werd door mijn peetouders begeleid naar de kerk. Dat was de Chassé kerk, die al lang niet meer bestaat.
Mijn tante , een geweldig leuk mens ( ze is jaren terug overleden) droeg mij het altaar op, naar het doopvont. 
Ze droeg graag hoge hakken , ook die bewuste dag , 29 juni 1965. 
En betreurde de keuze van haar schoeisel, doodeng om op die spitse hakjes te lopen met een baby in haar armen. Op de gladde kerkvloer.
Het ging goed, ik werd met het heilige water besprenkeld, en ik was daarna Katholiek. 
En dat epistel is nu dus voorbij. 
Het (doop)boek is gesloten!

Reacties

  1. Jan12 april 2025 om 23:36

    Proficiat…. Bevrijd van het juk dat kruis heet….

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Annemarie13 april 2025 om 06:16

      En het is oprecht, het was gewoon niet goed om als Katholiek rond te lopen terwijl ik als ongelovige door het leven ga

      Verwijderen
  2. Anoniem13 april 2025 om 10:32

    Waarschijnlijk was je tante ook al enigzins “tegendraads” anders had ze inderdaad wel degelijke platte schoentjes aan gehad…, maar ze wilde je op kittige manier begeleiden.., je zal het misschien nooit echt weten, gelukt is het wel! 👏🤓

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Annemarie14 april 2025 om 07:57

      Ik begrijp het wel, hoge hakjes staan nu eenmaal leuker onder een jurk!

      Verwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

loslaten

Afbeelding
Het hoort bij mij, patienten mee naar huis nemen. Ik kan niet de deur achter mij dicht trekken en mij losrukken van mijn werk, dat is voor mij geen optie. Sommige mensen gaan in mijn systeem zitten. Op de fiets naar huis, onder het eten, onder de douche, zelfs als ik s nachts wakker word denk ik nog aan hun.  Het kan gaan om mensen die mij tot wanhoop gedreven hebben of mensen met wie ik enorm te doen heb, die erg ziek zijn, die komen te overlijden. Zo had ik ooit de zorg voor een meneer, die s avonds binnen gebracht werd met bloedbraken en anaal bloedverlies. Heel sympathieke man, met wie ik grapjes heb lopen maken om zijn ellende te verlichten. Toen ik naar huis ging nam ik afscheid, de volgende dag was ik vrij. Ik heb die nacht nog naar mijn werk gebeld, om te vragen of hij nog leefde. De volgende ochtend nog een keer en tegen de avond voor de derde keer, toen was hij net overleden. Toen kon ik het eindelijk loslaten In het geval van zorg voor een terminale patient heb je ook de...
Meer lezen

Mevrou &Co

Afbeelding
 Vanmiddag een blokje om gegaan in Weesp. En zoals vaker  komt er opeens  iets op je pad. We gingen bij de superleuke lunchroom Mevrou & Co naar binnen voor een bakkie koffie.  Toen ik aanstalten maakte te gaan zitten, stond een meneer achter mij op en ik zag hem uit mijn ooghoek rondscharrelen.  Toen bleek dat zijn hond precies onder de stoel lag waar ik op wilde gaan zitten.  Gelukkig stak er niets uit vanonder die stoel, want anders was ik misschien op een staart of een pootje gaan staan. Het is een handzaam formaat, zei het baasje. Het terras was verlaten, binnen zat het lekker vol. Wij zaten eerste rang, lekker voor het raam. De parasols wapperden vrolijk in de wind, en opeens ging een er vandoor, zo de gracht in. Een jonge vrouw van de bediening holde naar buiten, en bleef bij de kade staan. Ze kon niet bij de steel van het ding komen, en ze boog voorover , ik was bang dat ze in het water zou kukelen. In een reflex greep ik haar bij haar broekband...
Meer lezen

Een boekje open doen

Afbeelding
  Gisteren naar de Zoete Inval in Haarlemmerliede gegaan, om daar een boekpresentatie bij te wonen. Mary van den Brink, de schrijfster, ik heb twee eerder verschenen boeken van haar in mijn boekenkast staan. Ruim op tijd kwamen wij aan, er was meer dan genoeg parkeerruimte. Mijn geliefde graaide naar de achterbank, daar lag zijn jas, en blindelings stak hij zijn rechterarm in de mouw. Ik riep hem een halt toe, want het was mijn jas die hij aan zijn arm geschoven had. Op zich begrijpelijk, want het is dan ook wel een erg fraai exemplaar. En beide jassen  zijn van hetzelfde materiaal gemaakt.  Vandaag de aftrap van het derde boek van Mary, Advocaat van de Leugen. We vielen met onze neus in de boter.  Een tafel vol heerlijke hapjes stond klaar, daaraan konden wij geen weerstand bieden. Met enige schaamte moet ik bekennen dat ik er als een aasgier op aanviel. Het was een bijzondere middag, met een bont gezelschap, redelijk wat mensen uit de transgenderwereld.  ...
Meer lezen