Betuwe-te-voet

Driemaal is scheepsrecht 

Voor de derde keer deze maand dit mooie gebied bezocht.

Dit keer met wandelvriendin Annette. 

We hebben een van de vele klompenpaden die ons land rijk is gelopen.

Passeerden deze vader en zoon. Laatstgenoemde kon net zonder zijwieltjes fietsen.

Toen hij ons passeerde zei het ventje:

Lekker weertje hè? 

Op een zeker moment waren wij wel aan een pauze toe, en streken neer op een mini terras aan de Linge. 

Wij zitten goed hier! zeiden we tevreden tegen elkaar.

Niemand kwam de bestelling opnemen   maar dat deerde ons niet. 

Ik veerde overeind van mijn stoel en ging naar binnen.

Achter de toog stond een man op leeftijd, die mij met kille ogen monsterde.  

Ik vroeg om een koffie en een cola zero. 

Bij dat eerste woord keek hij alsof hij het in Keulen hoorde donderen.  

Koffie! Terwijl hij dat woord herhaalde ging zijn stem een paar octaven omhoog. 

Dat is erg lastig, voegde hij eraan toe.

Naïef als ik ben dacht ik dat hij een grapje maakte. 

Wat is er moeilijk aan, vroeg ik.

Hij opende met een verbeten trek om zijn mond een flesje cola, en zei : dat duurt zeker 4 a 5 minuten om te maken. 

Geen nespresso dus en de koffiebonen moet hij waarschijnlijk handmatig malen.

Ik ga mijn vriendin wel vragen of ze iets anders wil, ik was te verbouwereerd om feller te reageren. 

Buiten aangekomen besloten we die zuurpruim in zijn vet gaar te laten smoren en weg te gaan.

En die cola? Die steekt ie maar in zijn reet! 

Andere aanwezigen verschaften duidelijkheid.  

Het was nogal druk en de bazin van het etablissement had haar man weggerukt van zijn potje biljart om te komen helpen.

Tja, er loert natuurlijk altijd het gevaar dat er veel gasten komen  als het mooi weer is .

En na 14 kilometer wandelen wachtte daar de beloning, heerlijk!