vroeger was (niet) alles beter:)

 


Dat waren nog eens tijden!

Toen ik 5 jaar was werden mijn keelamandelen geknipt. Het is onvoorstelbaar, maar je werd daarvoor een aantal dagen opgenomen in het ziekenhuis.

Met een paar andere kinderen lag ik op zaal.

Na de ingreep werd ik wakker met enorme keelpijn. 
Ik kreeg chocoladevla van een valse oude tang. Dat wilde ik niet eten, en toen gaf ze me een klap in mijn gezicht, rotwijf!

Ze was ook boos op mij omdat ik teveel doekjes vies maakte met bloed en slijm uit mijn keel. Feeks!

Wij . alle kinderen op zaal, werden op bed gewassen. Ja, het is van den zotte.

De dagen duurden lang, ik vond het vreselijk. Ik kan me herinneren  dat mijn vader op bezoek kwam met mijn oma. Ik had niets aan dat bezoekje want ze praatten alleen maar met elkaar.

Wat heerlijk toen de dag aanbrak dat ik naar huis mocht.


Nog verder terug in de tijd, ik ben geboren in het OLVG. Mijn moeder, kraamvrouw , werd  10 dagen opgenomen en had  bedrust. Zo deed men dat toen.

Dat kan je je toch echt niet meer indenken. Groot risico op trombose!


Verder zijn mij ziekenhuisopnames op kinderleeftijd bespaard gebleven. 


Toen ik de opleiding Verpleegkunde-A  deed heb ik mijn kinderstage in het Emma Kinderziekenhuis gedaan. Dat was toen nog een apart ziekenhuis, zat aan de Sarphatistraat in Amsterdam. 

Een aantal maanden heb ik op de afdeling Zuigelingen gewerkt. Het werk daar bestond uit kindjes wassen, eten geven, luiers verschonen, medicijnen toedienen, het was best aanpoten.

Het leukste wat ik daar mee maakte was toen een van de babies voor onderzoek naar het AMC moest. Ik mocht met hem mee als begeleidster, ik was zo trots als een pauw!

Ook dat is lang, erg lang geleden. 

Waar blijft de tijd. :)


Reacties

  1. Anoniem1 april 2025 om 20:06

    Heb jij geluk gehad nog ik als kleuter zonder enige voorbereiding met mijn moeder lopend naar de Blasius kliniek (zat achter de Hoofdweg) hup op schoot genomen in de klenhouding narcose kap op m'n toet amandelen geknipt lopend terug met mijn moeder naar huis naar de Jan van Galenstraat bij de Hoofdweg na uren bloedend bij gekomen te zijn 😥😥Ijs etend pfffffffff wat een trauma

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Annemarie1 april 2025 om 20:28

      Ja, die kap heb ik ook op gehad. Men was niet zo zachtzinnig destijds

      Verwijderen
  2. Anoniem1 april 2025 om 22:11

    Nou zeg wat een “barbaarse” toestanden…, gelukkig nu allemaal lieve verpleegsters 🫣🤓

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Annemarie2 april 2025 om 02:08

      Meestal wel. Maar soms verander ik in zuster Secretia

      Verwijderen
    2. Anoniem2 april 2025 om 05:48

      Haha gisteren onderzoek in VU zo een jonge arts zei jongen tegen hem nou werd partij pissig (humorloos gevalletje pfffffffff)

      Verwijderen
    3. Annemarie2 april 2025 om 06:18

      Er komt een dag dat hij denkt: zeiden ze nog maar eens 'jongen' tegen mij

      Verwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

loslaten

Afbeelding
Het hoort bij mij, patienten mee naar huis nemen. Ik kan niet de deur achter mij dicht trekken en mij losrukken van mijn werk, dat is voor mij geen optie. Sommige mensen gaan in mijn systeem zitten. Op de fiets naar huis, onder het eten, onder de douche, zelfs als ik s nachts wakker word denk ik nog aan hun.  Het kan gaan om mensen die mij tot wanhoop gedreven hebben of mensen met wie ik enorm te doen heb, die erg ziek zijn, die komen te overlijden. Zo had ik ooit de zorg voor een meneer, die s avonds binnen gebracht werd met bloedbraken en anaal bloedverlies. Heel sympathieke man, met wie ik grapjes heb lopen maken om zijn ellende te verlichten. Toen ik naar huis ging nam ik afscheid, de volgende dag was ik vrij. Ik heb die nacht nog naar mijn werk gebeld, om te vragen of hij nog leefde. De volgende ochtend nog een keer en tegen de avond voor de derde keer, toen was hij net overleden. Toen kon ik het eindelijk loslaten In het geval van zorg voor een terminale patient heb je ook de...
Meer lezen

Mevrou &Co

Afbeelding
 Vanmiddag een blokje om gegaan in Weesp. En zoals vaker  komt er opeens  iets op je pad. We gingen bij de superleuke lunchroom Mevrou & Co naar binnen voor een bakkie koffie.  Toen ik aanstalten maakte te gaan zitten, stond een meneer achter mij op en ik zag hem uit mijn ooghoek rondscharrelen.  Toen bleek dat zijn hond precies onder de stoel lag waar ik op wilde gaan zitten.  Gelukkig stak er niets uit vanonder die stoel, want anders was ik misschien op een staart of een pootje gaan staan. Het is een handzaam formaat, zei het baasje. Het terras was verlaten, binnen zat het lekker vol. Wij zaten eerste rang, lekker voor het raam. De parasols wapperden vrolijk in de wind, en opeens ging een er vandoor, zo de gracht in. Een jonge vrouw van de bediening holde naar buiten, en bleef bij de kade staan. Ze kon niet bij de steel van het ding komen, en ze boog voorover , ik was bang dat ze in het water zou kukelen. In een reflex greep ik haar bij haar broekband...
Meer lezen

Een boekje open doen

Afbeelding
  Gisteren naar de Zoete Inval in Haarlemmerliede gegaan, om daar een boekpresentatie bij te wonen. Mary van den Brink, de schrijfster, ik heb twee eerder verschenen boeken van haar in mijn boekenkast staan. Ruim op tijd kwamen wij aan, er was meer dan genoeg parkeerruimte. Mijn geliefde graaide naar de achterbank, daar lag zijn jas, en blindelings stak hij zijn rechterarm in de mouw. Ik riep hem een halt toe, want het was mijn jas die hij aan zijn arm geschoven had. Op zich begrijpelijk, want het is dan ook wel een erg fraai exemplaar. En beide jassen  zijn van hetzelfde materiaal gemaakt.  Vandaag de aftrap van het derde boek van Mary, Advocaat van de Leugen. We vielen met onze neus in de boter.  Een tafel vol heerlijke hapjes stond klaar, daaraan konden wij geen weerstand bieden. Met enige schaamte moet ik bekennen dat ik er als een aasgier op aanviel. Het was een bijzondere middag, met een bont gezelschap, redelijk wat mensen uit de transgenderwereld.  ...
Meer lezen