Kouwe kak

 Vanmorgen waren wij even in Laren, soms moet je iets.

We hadden zin in koffie, we zagen een etablissement dat er wel goed uit zag. 

Tot we een voet over de drempel gezet hadden.

Je kon een speld horen vallen, na een stilte hervatte het aanwezige volk hun gesprek.

De eigenaresse kwam onze bestelling opnemen met een misprijzende blik op haar gezicht.

Waarom we geen andere tent gekozen hadden? Die was waarschijnlijk minstens zo erg, Laren kennende.

Het duurde even voor wij onze cappuccino kregen, maar eerlijk is eerlijk, die was lekker en werd sfeervol gepresenteerd.

Aan het tafeltje naast ons streek een opgedoft mens neer, dat gekleed en gekapt was alsof zo nog ergens halverwege de twintig was, maar volgens mij kwam ze zeker in de buurt van mijn leeftijd .

Zij was een welkome gast, getuige de vriendelijke bejegening door de eigenaresse. Laatstgenoemde werd overladen met complimenten, superlatieven vlogen door de lucht.

Wij konden ons hier niet in vinden, een lange plissérok in een onflatteuze kleur en een onnatuurlijk gebruind hoofd.

Goed, verder op onze missie.

Op zoek naar een bakkerij, ik had zin in een broodje en alle versnaperingen die ik bij de koffie had kunnen nemen had ik genegeerd.

Groot was onze verbazing toen een meneer op leeftijd ons op zijn tweewieler passeerde en keihard  Godverdomme ! riep. Gevolgd door : wat een kutfiets! 

Het was zo grappig dat ik schaterde van het lachen, wat een prachtig en onverwacht moment op deze dag.

Ik genoot na en zei tegen mijn vriend , heerlijk, dit maakt mijn hele dag weer goed.

Een andere meneer hoorde dit en zei heel gevat: Wat mooi dat dit je dag weer goed gemaakt heeft! En daarachteraan,  hopelijk komen er nog meer van deze ontmoetingen .

Wat een vriendelijke  leuke man, die zijn er dus ook in dit kakdorp.

Bij de bakker aangekomen, brood gekocht, het meisje achter de toonbank was zuur, er kon geen lachje vanaf.

We zagen er misschien te sloeberig uit. 

Onderweg naar onze uiteindelijke bestemming zagen wij heel veel typische Gooise mensen, De vrouwen spannen de kroon, ze zijn allemaal quasi nonchalant gekleed, kijken om zich heen alsof ze de koningin zijn en wijken geen millimeter. 

Het is dat ik hier af en toe moet zijn anders had ik deze nederzetting voor eens en altijd de rug toegekeerd.