Lost souls

Vanmorgen naar omgeving Nolay gereden, we hadden via Chat GPT een wandelplan gemaakt.

We arriveerden in een klein dorpje, de route zou bij een bushokje starten. Hokje gevonden, hing geen lijst bij wanneer er een bus zou rijden, als die al uberhaupt ooit gaat
 

Met enige moeite vonden wij de juiste weg  tenminste, dat hoopten wij. We liepen in elk geval in een prachtige omgeving en het was uitstekend weer

Hier twee kevers die op elkaar geplakt zaten

We ontdekten de route die met gele verfstrepen op muur en boom gemarkeerd was

We kwamen bij een waterval terecht, adembenemend mooi. Maar we waren niet alleen, er was een gezin, bestaande uit vader, moeder, een jongetje en twee honden. Een van de honden rende vrolijk heen en weer, de andere hond was aangelijnd. Ik probeerde hem te negeren, maar heimelijk was ik bang. Hij was groot, stond helemaal strak en zag er zeer alert uit.

We passeerden de man die de hond aan de lijn had, en meteen rende dat rotbeest hard blaffend op ons af. 

Zijn baas had nog benul de lijn strak te trekken, en mompelde iets in het Frans. In de trend van : ach hij doet niets hoor.

Ik was me de pestpokken geschrokken, maakte een paar foto's van het mooie stromende water, en hoopte dat het gezin op zou sodemieteren.

Helaas, zij hadden hun kamp daar opgeslagen, zo leek het. Met een grote boog om die schijthond heen gelopen, en rechtsomkeert gemaakt..

De wandeling was vrij snel voorbij, maar we ontdekten verder op een andere gemarkeerde route, er stond een bordje bij met 1,6 kilometer. Piece of cake, dachten wij

Het begon al meteen in een stijgende lijn, hard werken om de ene voet voor de andere te plaatsen.

We ploeterden voort, het ging allemaal nog, tot het pad opeens wel heel erg spannend werd. Nog steiler omhoog, ik moest me vastpakken aan graspolen en vastzittende takken om niet weg te glijden. Het was erg mooi, langs steile rotswanden, maar op een geven moment vroegen wij ons af of dit wel het goede pad was. Waarschijnlijk niet. We keerden op onze schreden terug, en dat was maar goed ook, want anders hadden we vast een been gebroken.

tada! prachtig uitzicht, we waren inmiddels op 532 meter hoogte, aldus een paaltje die dat aangaf

het krioelde er van de kleine vlindertjes

We stapten stug door, er kwam geen eind aan die gele route, kwamen langs een steengroeve, dat was dan wel weer leuk!

Maar na uren lopen toen maar via Google Maps de weg proberen te vinden, maar ook dat bood geen soelaas, we liepen steeds verkeerd. Ik kreeg al visioenen van wandelaars die vermist waren in de bergen.

Er zat niets anders op dan dezelfde weg terug te nemen.

We presteerden het om toch nog ergens fout te lopen, op enge rotspartijen liepen we langs de afgrond, niet goed, weer omgekeerd.

Totaal 17 kilometer geploeterd, hadden alleen water bij ons, geen eten. 

Dat komt er nou van.

Wat een feest was het toen we in de auto konden gaan zitten, we scheurden naar een supermarkt, waren nog net in staat onze aankopen af te rekenen, en daarna gingen we los. 

Reden nog even langs deze fraaie Romeinse brug, en daarna terug naar het hotel

Vanavond nog een keer wezen eten in Beaune, het was ons een genoegen, komen graag nog eens terug