Met de Franse slag

Het beloofde geen stralende dag te worden, toch op pad gegaan, gewapend met een parapluie (oh mon amour, oui oui , parapluie).

We reden naar Buren, daar vond een auto evenement van Franse auto's plaats. Een verkeersregelaar wees waar we de voiture mochten neerzetten.

Daarna liepen we als een blind paard achter een groepje mensen aan, we gingen ervan uit dat zij het zelfde doel hadden. 

Maar we wisten het niet helemaal zeker.

Een man die achter ons aan liep vroeg of wij ook naar het spektakel gingen, en zei vervolgens dat hij  zonder na te denken ons gevolgd  was.

Hij zei toen met een lach: misschien komen we wel heel ergens anders uit, bijvoorbeeld bij  die kerk daar!

Maar het kwam goed, we waren op de juiste weg.

We zagen de eerste auto's voorbij komen, en er waren veel leuke bij, ook een aantal waar ik niet mee had.

Maar het leukst om te bekijken waren natuurlijk de mannetjes. De jonkies heb ik links laten liggen, te weinig charisma. De heren  op leeftijd hebben karakteristieke koppen, die zijn fotogeniek.

                                       Deze madame had haar best gedaan 

                                 

 Eendjes, altijd leuk

petjes en hoeden waren in ruime mate vertegenwoordigd

En er stond een snoek te koop. Dat is voor iemand met veel geld, want uit diverse bronnen heb ik vernomen dat het onderhoud klauwen met geld kost. Jammer , ik vind ze vreselijk mooi!

Een dissonant die wat mij betreft hier niet welkom is. Ik heb een hekel aan dit soort hondjes, ze keffen onophoudelijk naar elke andere hond die ze zien en zijn nauwelijks tot zwijgen te brengen. Ik zou ze dat wel voor eeuwig op willen leggen

Het zal duidelijk zijn, ik heb er voor gekozen de auto's summier hier neer te zetten, dat zou te simpel zijn , een morceau de gâteau ( peulenschil). 

Ik vind het veel leuker om eenden en snoeken in het wild te fotograferen

Bij het verlaten van het terrein nog even de vriendelijke verkeersregelaar vastgelegd 

Deze mannetjes deden het helemaal goed, lekker buiten op een bankje met hun natje en hun droogje.

Dat stond in schril contrast met een man, die waarschijnlijk onder een steen geleefd heeft. Deze sukkel bestelde een kop koffie in het restaurant waar wij zaten. Vervolgens haalde hij een broodtrommeltje uit zijn tas, zette dat op tafel en haalde er een donut uit. 

De eigenaresse kwam op hem af, net toen wij de zaak verlieten. Ik mag hopen dat ze hem een flinke schobbering gegeven heeft!