une belle Epoque

Vanmorgen afscheid genomen van Belle Epoque, het hotel in Beaune waar we drie nachten gelogeerd hebben.

Tien jaar geleden verbleef ik hier ook, het had een uitstekende indruk op mij gemaakt. De naam is goed gekozen, Mooi Tijdperk betekent het.

Ontbijt wordt geserveerd in de serre. Geen buffet, nee, gewoon aan een tafel gaan zitten en dan wordt je bestelling opgenomen.

De uiterst vriendelijke jonge dames in de bediening brachten alles met een brede, oprechte glimlach op hun gezicht. 

De tijd heeft daar stil gestaan. Geen lift, lambrisering, loper op de trap, met mooie roeden.

In de badkamer ouderwetse kranen, geen moderne snufjes, gewoon zelf de temperatuur instellen, net als lang geleden

 En het pronkstuk is de deur van de ingang, een lust voor het oog!

Vanmorgen afscheid genomen met het idee hier beslist nog eens terug te komen.

De terugreis aangevangen, onderweg de balans opgemaakt.

Het brood in Frankrijk was fantastisch, de wijn voortreffelijk en de cappuccino  niet te pruimen.

Toen we bijna de grens overgingen maakten we een sanitaire stop.

  Een openbaar toiletgebouw,  ik moest vreselijk nodig , de verlossing was nabij. Dacht ik.

Werkelijk alle heren die ik het hok zag naderen maakten adhoc een ander plan en gingen in de struiken plassen.

Dat is toch even lastiger als vrouw zijnde, er was nauwelijks beschutting. Maar de moed zonk mij in de schoenen toen ik het huisje naderde, en rook!

Adembenemend, ik zette 1 voet over de drempel, de deur die te ranzig voor woorden was stond open. Daarbinnen zo'n vreselijk hurk-toilet.

Met dichtgeknepen neus het pand verlaten, dan nog maar even inhouden.

Gelukkig na tien minuten rijden een wegrestaurant, net op tijd, ik was bijna ontploft.

s avonds heelhuids thuisgekomen, terugkijkend op een heerlijk tripje