Zuur!

 

Nachtdienst. Een patient van mij had overdag een  lage bloeddruk. Als hij een keer wakker is deze nacht zal ik nog een keer meten.

Helaas, de patient niet wakker gezien.

Hij heeft voorgaande nachten erg slecht geslapen, ik ben in dubio, wekken of niet?

Om half 5 hem dan toch maar zachtjes de bloedrukband omgedaan. Jammer, de uitslag is veel  te laag.

Overleg met arts. 

Benen hoog leggen , kussens eronder. Dan gaat er meer bloed naar de hersenen.

En dan barst de  patient los. 

Ik heb altijd een lage bloeddruk, dat heb ik al zo vaak gezegd, maar jullie luisteren niet! 
En ik kan hier niets eens normaal slapen, ik word steeds gewekt door jullie. 

De tirade gaat door, ik begin nu ook op stoom te raken en dien hem van repliek.

Helpt niet overigens. 

Benen op kussen leggen valt niet mee. Hij tilt zijn onderdanen 1 mm op, is niet bereid mee te werken ondanks uitleg. Ik probeer het dan maar te doen, lift zijn kuiten omhoog , en dan schreeuwt hij moord en brand. Doet pijn! snauwt hij.

Door al deze razernij is zijn bloeddruk een fractie hoger geworden maar nog altijd veel te laag.

Ik ben er nu helemaal klaar mee.

Arts komt bij hem kijken, en dan praat hij opeens met zachte beschaafde stem. 

Verschil moet er schijnbaar zijn.

Na geruime tijd wordt er voorgeschreven  dat hij wat extra vocht via een infuus moet krijgen. Hij ligt inmiddels weer te slapen. 
De reactie is zoals ik verwacht had, boos!. Ik sluit het slangetje aan. De infuuspomp gaat piepen, zijn arm ligt tegen zijn lichaam aan, heel strak, infuus wordt afgekneld. Op de vraag of hij zijn arm kan strekken volgt weer een geirriteerde reactie.

Moet van de dokter, pers ik nog door mijn lippen heen.

Bloed afnemen laat ik aan mijn collega van de dagdienst over. Want de limiet van mijn geduld is inmiddels mijlenver overschreden.