De ballen

Wat zou het leven zijn zonder deze heerlijke snacks? Zo nu en dan mag het van mezelf, en dan ga ik los. Meestal vooraf gegaan door een flinke wandeling, dan hoef ik me niet schuldig te vinden




Vroeger als kind kregen we sporadisch slechte dingen te eten. Als ik met mijn moeder naar de tandarts was geweest mocht ik daarna patat, dat haalden we op de Albert Cuyp markt. Uiteraard in een papieren puntzak, heerlijk!
Ja, ik weet het, dit blog gaat niet over frieten, maar die eet ik echt bijna nooit ( meer) , in tegen stelling tot  deze verrukkelijke ballen.








Ook vroeger, in mij jeugd, er was op de tv reclame voor Diamant(frituurvet)
. Dat ging als volgt : 
papapepatat, papapepatat
“, Diamant maakt de lekkerste patat.”
Je zag, meen ik mij te herinneren, een mevrouw/moeder die met een bak frieten schudt, blij lachend.
Nou dacht mijn moeder mij te kunnen foppen. Ik had( en heb) een bloedhekel aan groenten.
Zie verderop in dit verslagje









Okee, de fopperij. Mijn moeder bakte vroeger soms patat voor ons ( kinderen) , en dat werd geserveerd in een papieren boterhamzakje,  bijna net zoals ik het bij de frituurkraam kreeg
Groenten daarentegen, vreselijk. Sperciebonen noemde ik 'mijn groene vijanden'.  
Mijn moeder hoopte dat ik erin zou trappen, ze stopte de sperciebonen ook in een papieren boterhamzakje, schudde er vrolijk mee en zong ondertussen papapepatat, papapepatat. Het heeft niet geholpen




Groenten, ik heb er nog altijd een broertje dood aan. Eet ze wel, maar de spercieboon, die komt er bij mij niet in!

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

loslaten

Afbeelding
Het hoort bij mij, patienten mee naar huis nemen. Ik kan niet de deur achter mij dicht trekken en mij losrukken van mijn werk, dat is voor mij geen optie. Sommige mensen gaan in mijn systeem zitten. Op de fiets naar huis, onder het eten, onder de douche, zelfs als ik s nachts wakker word denk ik nog aan hun.  Het kan gaan om mensen die mij tot wanhoop gedreven hebben of mensen met wie ik enorm te doen heb, die erg ziek zijn, die komen te overlijden. Zo had ik ooit de zorg voor een meneer, die s avonds binnen gebracht werd met bloedbraken en anaal bloedverlies. Heel sympathieke man, met wie ik grapjes heb lopen maken om zijn ellende te verlichten. Toen ik naar huis ging nam ik afscheid, de volgende dag was ik vrij. Ik heb die nacht nog naar mijn werk gebeld, om te vragen of hij nog leefde. De volgende ochtend nog een keer en tegen de avond voor de derde keer, toen was hij net overleden. Toen kon ik het eindelijk loslaten In het geval van zorg voor een terminale patient heb je ook de...
Meer lezen

Mevrou &Co

Afbeelding
 Vanmiddag een blokje om gegaan in Weesp. En zoals vaker  komt er opeens  iets op je pad. We gingen bij de superleuke lunchroom Mevrou & Co naar binnen voor een bakkie koffie.  Toen ik aanstalten maakte te gaan zitten, stond een meneer achter mij op en ik zag hem uit mijn ooghoek rondscharrelen.  Toen bleek dat zijn hond precies onder de stoel lag waar ik op wilde gaan zitten.  Gelukkig stak er niets uit vanonder die stoel, want anders was ik misschien op een staart of een pootje gaan staan. Het is een handzaam formaat, zei het baasje. Het terras was verlaten, binnen zat het lekker vol. Wij zaten eerste rang, lekker voor het raam. De parasols wapperden vrolijk in de wind, en opeens ging een er vandoor, zo de gracht in. Een jonge vrouw van de bediening holde naar buiten, en bleef bij de kade staan. Ze kon niet bij de steel van het ding komen, en ze boog voorover , ik was bang dat ze in het water zou kukelen. In een reflex greep ik haar bij haar broekband...
Meer lezen

Een boekje open doen

Afbeelding
  Gisteren naar de Zoete Inval in Haarlemmerliede gegaan, om daar een boekpresentatie bij te wonen. Mary van den Brink, de schrijfster, ik heb twee eerder verschenen boeken van haar in mijn boekenkast staan. Ruim op tijd kwamen wij aan, er was meer dan genoeg parkeerruimte. Mijn geliefde graaide naar de achterbank, daar lag zijn jas, en blindelings stak hij zijn rechterarm in de mouw. Ik riep hem een halt toe, want het was mijn jas die hij aan zijn arm geschoven had. Op zich begrijpelijk, want het is dan ook wel een erg fraai exemplaar. En beide jassen  zijn van hetzelfde materiaal gemaakt.  Vandaag de aftrap van het derde boek van Mary, Advocaat van de Leugen. We vielen met onze neus in de boter.  Een tafel vol heerlijke hapjes stond klaar, daaraan konden wij geen weerstand bieden. Met enige schaamte moet ik bekennen dat ik er als een aasgier op aanviel. Het was een bijzondere middag, met een bont gezelschap, redelijk wat mensen uit de transgenderwereld.  ...
Meer lezen