Delirante gebeurtenissen

 Patient vraagt aan mij: zit ik hier in een vissenkom? 

Mijn vrouw zit aan de andere kant van het glas en ik kan haar niet verstaan.

Het is nacht, ik hoor iemand in zijn handen klappen.

Ik vraag de meneer of ik iets voor hem kan doen. Nee hoor, zegt hij, in mijn handen klappen is een gewoonte van me.

Ik heb een verwarde patient weer in bed geholpen, en ga dan naar 'de volgende patient'. Ik ga nu naar de buurman zeg ik. 
Kom je zo wel terug? roept hij me na. Ja hoor zeg ik.

Niet te lang wegblijven hoor! komt er nog achteraan

Begin van mijn nachtdienst, patient belt, heeft hulp nodig. Vraagt hij heel lief aan mij : lag je te slapen?

Nadat ik hem geholpen heb zegt hij, terwijl hij me een schouderklopje geeft : slaap lekker he?

Patient belt, dus  ik loop naar zijn kamer. Meteen daarna gaat de noodbel ( dat is een knop die wij, verpleging, indrukken als er iemand in een reanimatiesetting terecht gekomen is).  Dezelfde kamer! Ik sprint erheen, gevolgd door mijn collega's.  Patient schuifelt de gang op, heeft de bel met snoer en al uit de muur gerukt, hij heeft hem in zijn hand. En in zijn verwarring heeft hij daarna de rode noodknop ingedrukt. 

Ik moet heel dringend naar het toilet. Ah, nu snap ik het, de noodbel voor hoge nood!