gratis koffie










Vandaag was het dag van de medewerker op mijn werk      Dat had ik van de week al vernomen, dat er gratis koffie zou zijn en 's middags ijs. Wat een feest!  Verder had ik er niet meer aan gedacht, tot ik het AMC binnen liep vanmorgen. In de wandelgangen kwam ik een meneer van mijn leeftijd tegen, met in zijn hand een beker dampende welriekende koffie. Hij zag er zeer verheugd uit.     
U kunt nu koffie halen, daarginds, op het plein!
Wat fijn , antwoordde ik.
Maar hij was nog niet klaar. Het is vandaag de dag van de medewerker, vandaar die koffie. Er zit ook een koekje bij! Mmm , bromde ik.
En als klap op de vuurpijl zei hij :  het is gratis!
Dat laatste geeft de doorslag, antwoordde ik hem. 
Ik heb verstek laten gaan, want sinds een week heb ik mijn koffie inname drastisch verminderd, want het liep de spuigaten uit.  .
En het ijs gaat het ook niet worden, want anders moet ik weer 10.000 kilometer wandelen om al die calorieen te verbranden.  Maar het gevoel van waardering is onbetaalbaar,  daar doe ik het voor :). NB, ik liep door het AMC voor een klusje, en had zicht op het uitgiftepunt van de gratis koffie.
Er stond een meterslange rij , dan zou ik er alsnog vanaf gezien hebben



M 
Ik sta op...
Nog niet wakker...
Ik wankel door het huis als een stakker...
Maar ondanks alles haal ik men doel...
Op het gevoel.

Ja ik ben...
Een gebruiker...
Het pure spul dus zonder de suiker...
Ik giet het zwarte goud in een kop...
En ik leef weer op.
Één kopje koffie!

En de markt...
Wordt stabieler...
De grote winkels werken als dealer...
Een Angolees of Braziliaan ..
Levert het aan.

Het bevat...
Cafeïne...
Ik loop erop al was het benzine...
Expresso supra altijd loodvrij...
Dus doet u mij.
Één kopje koffie, één kopje koffie!

Over de verzuiling heen...
Is er troost voor iedereen...
In de uren van nood en ontbering...
Neem der nog één.
Één kopje koffie, één kopje koffie!
Één kopje koffie, één kopje koffie! Al die lui op kantoren...
Je mag ze in principe niet storen...
Maar als de koffiejuffrouw het wil...
Ligt alles stil.

En de school...
De fabrieken...
De universiteit, de klinieken...
Al die tenten drijven volop...
Steeds weer op...
Één kopje koffie, één kopje koffie!

Één kopje koffie!
Sterke drank...
Sigaretten...
We slippen langzaam dicht en vervetten...
Met al die luxe gaan we kapot ...
Aan ons genot.

Maar ik hou van beschaving...
Ik wil een keurig nette verslaving...
Na al die jaren weet ik het wel...
En ik bestel.
Één kopje koffie, één kopje koffie!

Ik ben een gebruiker (één kopje koffie)
Zonder de suiker (één kopje koffie)
Één één kopje koffie (één kopje koffie)
Ik ben een gebruiker (één kopje koffie)
Zonder de suiker (één kopje koffie)
Ik ben een gebruiker (één kopje koffie)
Één kopje koffie (één kopje koffie)




Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

loslaten

Afbeelding
Het hoort bij mij, patienten mee naar huis nemen. Ik kan niet de deur achter mij dicht trekken en mij losrukken van mijn werk, dat is voor mij geen optie. Sommige mensen gaan in mijn systeem zitten. Op de fiets naar huis, onder het eten, onder de douche, zelfs als ik s nachts wakker word denk ik nog aan hun.  Het kan gaan om mensen die mij tot wanhoop gedreven hebben of mensen met wie ik enorm te doen heb, die erg ziek zijn, die komen te overlijden. Zo had ik ooit de zorg voor een meneer, die s avonds binnen gebracht werd met bloedbraken en anaal bloedverlies. Heel sympathieke man, met wie ik grapjes heb lopen maken om zijn ellende te verlichten. Toen ik naar huis ging nam ik afscheid, de volgende dag was ik vrij. Ik heb die nacht nog naar mijn werk gebeld, om te vragen of hij nog leefde. De volgende ochtend nog een keer en tegen de avond voor de derde keer, toen was hij net overleden. Toen kon ik het eindelijk loslaten In het geval van zorg voor een terminale patient heb je ook de...
Meer lezen

Mevrou &Co

Afbeelding
 Vanmiddag een blokje om gegaan in Weesp. En zoals vaker  komt er opeens  iets op je pad. We gingen bij de superleuke lunchroom Mevrou & Co naar binnen voor een bakkie koffie.  Toen ik aanstalten maakte te gaan zitten, stond een meneer achter mij op en ik zag hem uit mijn ooghoek rondscharrelen.  Toen bleek dat zijn hond precies onder de stoel lag waar ik op wilde gaan zitten.  Gelukkig stak er niets uit vanonder die stoel, want anders was ik misschien op een staart of een pootje gaan staan. Het is een handzaam formaat, zei het baasje. Het terras was verlaten, binnen zat het lekker vol. Wij zaten eerste rang, lekker voor het raam. De parasols wapperden vrolijk in de wind, en opeens ging een er vandoor, zo de gracht in. Een jonge vrouw van de bediening holde naar buiten, en bleef bij de kade staan. Ze kon niet bij de steel van het ding komen, en ze boog voorover , ik was bang dat ze in het water zou kukelen. In een reflex greep ik haar bij haar broekband...
Meer lezen

Een boekje open doen

Afbeelding
  Gisteren naar de Zoete Inval in Haarlemmerliede gegaan, om daar een boekpresentatie bij te wonen. Mary van den Brink, de schrijfster, ik heb twee eerder verschenen boeken van haar in mijn boekenkast staan. Ruim op tijd kwamen wij aan, er was meer dan genoeg parkeerruimte. Mijn geliefde graaide naar de achterbank, daar lag zijn jas, en blindelings stak hij zijn rechterarm in de mouw. Ik riep hem een halt toe, want het was mijn jas die hij aan zijn arm geschoven had. Op zich begrijpelijk, want het is dan ook wel een erg fraai exemplaar. En beide jassen  zijn van hetzelfde materiaal gemaakt.  Vandaag de aftrap van het derde boek van Mary, Advocaat van de Leugen. We vielen met onze neus in de boter.  Een tafel vol heerlijke hapjes stond klaar, daaraan konden wij geen weerstand bieden. Met enige schaamte moet ik bekennen dat ik er als een aasgier op aanviel. Het was een bijzondere middag, met een bont gezelschap, redelijk wat mensen uit de transgenderwereld.  ...
Meer lezen