klompenpad Zoddenpad

 

Vanmorgen er op uit om weer eens een Klompenpad te gaan lopen. De start was in Tienhoven, op een sfeervolle plek

Heel schattig, koffie en thee stond klaar voor de liefhebber, met daarbij een geldkistje voor de bijdrage

Een schuur met schapen en een stokoude bus, het heeft wel wat

Dit laatste schaap verried zichzelf toen wij geblaat hoorden vanuit een rietkraag

De tocht ging door een prachtig veengebied, we zagen onderweg visdiefjes, die als een torpedo in het water doken om een visje te vangen. Ook zagen we heel wat zwarte sterntjes, deze vogels had ik nooit eerder gezien.

Helaas onmogelijk te fotograferen, te snel, te ver weg. Deze groep mensen had wellicht meer geluk, ze hadden enorme lenzen en statieven bij zich.

Maar daarmee gingen ze vast en zeker niet het Klompenpad afleggen

Veel vlinders gezien, lastig te vangen, ze zitten bijna nooit stil of ze hebben hun vleugels dichtgevouwen, potjandorie nog eens aan toe!

Op het eind van de wandeltocht troffen wij familie Zwaan, al poetsend onder een boom. De jongen imiteerden hun ouders , jong geleerd, oud gedaan!

Na 13 kilometer lopen in de brandende zon waren wij er wel klaar mee, en zie daar, we zagen een uitspanning. Het Kikkertje, van de naam alleen al kikkerden wij op.

We streken neer op het terras. De eigenaar kwam onze bestelling opnemen . Ik was zo blij dat ik in de schaduw kon gaan rusten dat een compliment wel op zijn plaats was.

Uw etablissement is voor ons als een oase in de woestijn, zei ik.

Na tig glazen fris en een tosti kwam de gastheer nog langs  met een schaal vol snacks, die hij alle aanwezigen aanbood.

Toen we er weer tegen konden, ging mijn ega naar binnen om af te rekenen.

De uitbater zei toen,  ik ga nog even naar buiten om uw vrouw gedag te zeggen.

Hij voegde de daad bij het woord en zei tegen mij: ik hoop u hier nog eens te zien.

Dat gaat zeker gebeuren, zei ik tegen de vriendelijke man.

Geroosterd in de zon ,  en tevreden over onze fysieke gesteldheid,   gingen wij weer op huis aan.