Klompen aan

De bokkenwagen, daarmee bijten we de spits af.




Met vriendin Annette klompenpad Woudenberg gelopen. Het weer was uitstekend, dus naar buiten, camera om mijn nek en tas op mijn rug
 




Al die arme koeien zijn flauw gevallen van de warmte


                                                     Ja, de hark klautert en klimt


Het zwarte schaap ziet het niet meer zitten , is te ver afgedwaald van de kudde









We liepen over een weiland, van verre zag ik een paar oren boven het gras uitsteken. Zie je mij? Ik zie jou wel!




De route ging over een boerenerf. Haantje de voorste lied zich horen, we werden er bijna doof door




Koeien op een kluitje, maar deze hieronder is de mooiste!


In deze zwaluwnestkasten heeft een paartje mussen een nest gemaakt.
Hier zie je mama mus haar kroost voeren

               En papa kwijt zich ook van zijn taak



We zitten in Christelijk gebied, onze gesprekken waren doorspekt met Bijbelse frasen ( wij hebben allebei een kerkelijke opvoeding genoten, het heeft helaas geen wortel geschoten)

Het was een mooie dag met van alles wat. Op de terugweg hadden we de radio aan in de auto. We hoorden daar dat het aantal wolven in Nederland oprukt, en zich richting Woudenberg verplaatst. Zijn wij vandaag door het oog van de naald gekropen!


Reacties

  1. Anoniem16 juni 2025 om 22:40

    Wat een heerlijk daagje eropuit, mooie omgeving en lekker landelijk…, maar geen klompies aan 🤪, wel goed smeren met dit lekkere zonnetje 🌞..👐😎

    BeantwoordenVerwijderen
  2. pelgrim andre16 juni 2025 om 23:23

    Zo te zien is uw vriendin Annette een wolf in schaapskleren die u tracht te bekeren. Want u weet: de Heer is gelukkiger met 1 schaap dat het rechte pad weer heeft gevonden dan met 100 die bij de kudde zijn gebleven.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Annemarie17 juni 2025 om 05:46

      Want dit zegt de Heer: ik zal zelf naar mijn schapen omzien en voor ze zorgen, zoals een herder naar zijn kudde omziet op de dag dat hij te midden van zijn verstrooide schapen is

      Verwijderen
  3. Anoniem17 juni 2025 om 16:42

    Leuk om weer te lezen Annemarie… 💖 Fijn dat jullie elkaar zo hebben gevonden als wandelvriendinnen🥰

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Annemarie17 juni 2025 om 18:20

      Ja, We hebben veel plezier met elkaar, hopen nog heel vaak samen te wandelen

      Verwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

loslaten

Afbeelding
Het hoort bij mij, patienten mee naar huis nemen. Ik kan niet de deur achter mij dicht trekken en mij losrukken van mijn werk, dat is voor mij geen optie. Sommige mensen gaan in mijn systeem zitten. Op de fiets naar huis, onder het eten, onder de douche, zelfs als ik s nachts wakker word denk ik nog aan hun.  Het kan gaan om mensen die mij tot wanhoop gedreven hebben of mensen met wie ik enorm te doen heb, die erg ziek zijn, die komen te overlijden. Zo had ik ooit de zorg voor een meneer, die s avonds binnen gebracht werd met bloedbraken en anaal bloedverlies. Heel sympathieke man, met wie ik grapjes heb lopen maken om zijn ellende te verlichten. Toen ik naar huis ging nam ik afscheid, de volgende dag was ik vrij. Ik heb die nacht nog naar mijn werk gebeld, om te vragen of hij nog leefde. De volgende ochtend nog een keer en tegen de avond voor de derde keer, toen was hij net overleden. Toen kon ik het eindelijk loslaten In het geval van zorg voor een terminale patient heb je ook de...
Meer lezen

Mevrou &Co

Afbeelding
 Vanmiddag een blokje om gegaan in Weesp. En zoals vaker  komt er opeens  iets op je pad. We gingen bij de superleuke lunchroom Mevrou & Co naar binnen voor een bakkie koffie.  Toen ik aanstalten maakte te gaan zitten, stond een meneer achter mij op en ik zag hem uit mijn ooghoek rondscharrelen.  Toen bleek dat zijn hond precies onder de stoel lag waar ik op wilde gaan zitten.  Gelukkig stak er niets uit vanonder die stoel, want anders was ik misschien op een staart of een pootje gaan staan. Het is een handzaam formaat, zei het baasje. Het terras was verlaten, binnen zat het lekker vol. Wij zaten eerste rang, lekker voor het raam. De parasols wapperden vrolijk in de wind, en opeens ging een er vandoor, zo de gracht in. Een jonge vrouw van de bediening holde naar buiten, en bleef bij de kade staan. Ze kon niet bij de steel van het ding komen, en ze boog voorover , ik was bang dat ze in het water zou kukelen. In een reflex greep ik haar bij haar broekband...
Meer lezen

Een boekje open doen

Afbeelding
  Gisteren naar de Zoete Inval in Haarlemmerliede gegaan, om daar een boekpresentatie bij te wonen. Mary van den Brink, de schrijfster, ik heb twee eerder verschenen boeken van haar in mijn boekenkast staan. Ruim op tijd kwamen wij aan, er was meer dan genoeg parkeerruimte. Mijn geliefde graaide naar de achterbank, daar lag zijn jas, en blindelings stak hij zijn rechterarm in de mouw. Ik riep hem een halt toe, want het was mijn jas die hij aan zijn arm geschoven had. Op zich begrijpelijk, want het is dan ook wel een erg fraai exemplaar. En beide jassen  zijn van hetzelfde materiaal gemaakt.  Vandaag de aftrap van het derde boek van Mary, Advocaat van de Leugen. We vielen met onze neus in de boter.  Een tafel vol heerlijke hapjes stond klaar, daaraan konden wij geen weerstand bieden. Met enige schaamte moet ik bekennen dat ik er als een aasgier op aanviel. Het was een bijzondere middag, met een bont gezelschap, redelijk wat mensen uit de transgenderwereld.  ...
Meer lezen