kopieergedrag, de racefiets
Iemand (lees: mijn wederhelft) nadoen, en dat op uitgebreide schaal, daar heb ik mij regelmatig aan schuldig gemaakt.\
Toen ik zestien was kreeg ik verkering , deze relatie heeft zes jaar geduurd.
Ik dacht dat ik wist wat ik wilde maar dat was slechts schijn.
Wat hij leuk vond besloot ik ook als opwekkend te beschouwen.
Hij kocht een racefiets , een koga miyata, peperduur ding. En ja, je raadt het al, ik moest er ook een hebben. Diep in de buidel getast en ik had er een.
Mijn vriend ging talloze stempelritten rijden, ik ook. Met van die vreselijke schoentjes aan. Ik moest enorm wennen aan het rijden op zo'n ding. En helemaal aan de pedalen. Het was begin jaren '80 en op de pedalen zaten toeclips, een beugel waarin je de neus van je schoen stak.
Ik moest een keer een abrupte stop maken, kneep mijn handremmen in en vergat dat mijn voeten vast zaten in die clips. Toen stortte ik ter aarde :(
En dan nog dit, we deden mee aan een aantal fietsvierdaagses. De eerste week tachtig kilometer per dag, tweede week honderd kilometer per dag, en derde week honderdtwintig kilometer per dag fietsen. Dat heb ik geweten, kreeg enorm veel last van zadelpijn. Ondanks de vreselijke korte broek met daarin een zeemleren lap. Zo'n puntig smal zadel is geen match met mijn zitvlees.
Al met al heel wat kilometers gemaakt samen, tot de koek op was, ergens begin 1988.
De racefiets heeft jaren ergens in een hok gestaan, en toen naar een liefhebster uit de familie gedaan voor een tweede leven.
Ik heb mijn oude foto albums opgezocht, en kwam een verslagje tegen van een fietsvakantie, zomer 1985.
Foto en tekst spreken voor zich, heerlijk.
Reacties
Een reactie posten