het zal mij m'n reet roesten

 

Irritante patiente.

Gebruikt heel veel medicijnen, 

Ik kom s ochtends bij haar, door drukte ben ik laat. Ze tettert er op los, ik kan me nauwelijks concentreren. Wat ben je laat, dat gebeurt nooit! ze komen elke dag om 8 uur met de pillen , zeurt ze. Nou, vandaag is het dus om 9 uur, zeg ik geirriteerd.

Pillen die ze elke dag krijgt worden met wantrouwen bekeken. Ze heeft slechte ogen, en bestudeert uitgebreid al haar tabletten met een vergrootglas. 

Klopt niet   zegt ze.

 Klopt wel, je krijgt deze pillen al weken.

Ik reik haar de insulinepen aan, ze spuit dit al jaren. Jij moet het doen, zegt ze.

Nee, doe maar zelf, thuis doe je dat ook.

Nou, maar hier doet men dat altijd voor mij.

Ik laat patienten gewoon alles dat ze kunnen  zélf doen. Zucht..

Ze zal de volgende dag naar een andere instelling gaan. Ze vraagt hoe ze daar moet geraken. 

Op een vliegend tapijt? opper ik. Ze kan zowaar lachen om mijn grapje

We komen overeen dat haar man haar erheen zal brengen, met de auto. 

Een uur later sommeert ze mij vervoer te bestellen. Ze heeft van de dokter gehoord dat wij hier iets voor regelen. Haar man laten rijden is nu geen optie meer. Het wordt een laag-risico ambulance die geregeld moet worden.  Dit voorval staat overigens niet op zichzelf, patienten ( en ook familie) zijn steeds veeleisender, tot in het onredelijke.

s Middags is haar bloedsuiker verhoogd. Naast haar gebruikelijke dosis insuline moet ze wat extra erbij krijgen, en wel 4 eenheden. Staat zwart op wit.

Hevig protest van haar, uitleg helpt niet. Weer ratelt ze aan een stuk door met schelle stem, dat werkt op mijn zenuwen.

Ze weigert de voorgeschreven dosering.

Ik ben er klaar mee en flap eruit, het zal mij m'n reet roesten ! Dan neem je niet die insuline, het is jouw lichaam, niet het mijne.

Zij vindt ook dat we geen match zijn, want ze zegt triomfantelijk: zo, en dan ben je nu van mij af. 

Nee, zeg ik , ik heb een verrassing voor je, morgen ben ik er ook.

Als dat maar goed gaat.