Ik was mijn handen in onschuld




 Jaren terug. 

Op mijn werk maakte ik gebruik van toilet bij de uitgang, ga daar eigenlijk nooit heen.

In die tijd was ik gewend aan een wastafel met een kraan met draaiknop. Ik moest mijn tas even kwijt nadat ik klaar was ,wilde hem niet op de grond zetten. 

Er waren meerdere wastafels, dus ik zette mijn tas, die vrij fors is, in de wastafel daarnaast. Spssssss! 

Het vocht stroomde rijkelijk over mijn handtas. 

Deze kraan had dus een sensor , had daar nog niet eerder kennis mee gemaakt. Dat voelde als een koude douche!


In coronatijd werden de flesjes met handenalcohol overal in het ziekenhuis gestolen, veel mensen met lange vingers. Overigens gold dat ook voor de mondkapjes. Stelletje misbaksels!

Toen ik eerstejaars student was had ik uiteraard geen ervaring.

Sommige dingen doe je maar één keer. Ik moest een bedlegerige patiënt , samen met een collega, een zetje omhoog geven.

Dat deden we door onze handen onder het onderlichaam van de patiënt te schuiven. Ik had geen handschoenen aan. Dat betreurde ik meteen. Shit...


Patiënt had zijn pillen op de grond laten vallen. Daar lagen ze, te midden van een opgedroogde plas jus d' orange. Geef maar hoor, zei hij.

Dat heb ik maar niet gedaan.

Vroeger als kind, raapte ik snoepjes van straat op, die heb ik vol smaak verorberd, zonder daar iets aan over te houden. Hooguit verhoogde weerstand.

Reacties

  1. Anoniem25 juli 2025 om 22:16

    Zo herkenbaar.., was onlangs ook ergens en had niet 123 door dat je de kraan aan moest zetten door met je voet een knopje ( verstopt ) op de grond in te drukken..😜🫣, voordeel is wel als je wegloopt de kraan meteen stopt..😂🤣🤓

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Annemarie27 juli 2025 om 06:37

      heb in een hotel wel eens geworsteld met het bedienen van de kraan van de douche, was zo high tech dat het onmogelijk was het te bedienen

      Verwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

loslaten

Afbeelding
Het hoort bij mij, patienten mee naar huis nemen. Ik kan niet de deur achter mij dicht trekken en mij losrukken van mijn werk, dat is voor mij geen optie. Sommige mensen gaan in mijn systeem zitten. Op de fiets naar huis, onder het eten, onder de douche, zelfs als ik s nachts wakker word denk ik nog aan hun.  Het kan gaan om mensen die mij tot wanhoop gedreven hebben of mensen met wie ik enorm te doen heb, die erg ziek zijn, die komen te overlijden. Zo had ik ooit de zorg voor een meneer, die s avonds binnen gebracht werd met bloedbraken en anaal bloedverlies. Heel sympathieke man, met wie ik grapjes heb lopen maken om zijn ellende te verlichten. Toen ik naar huis ging nam ik afscheid, de volgende dag was ik vrij. Ik heb die nacht nog naar mijn werk gebeld, om te vragen of hij nog leefde. De volgende ochtend nog een keer en tegen de avond voor de derde keer, toen was hij net overleden. Toen kon ik het eindelijk loslaten In het geval van zorg voor een terminale patient heb je ook de...
Meer lezen

Mevrou &Co

Afbeelding
 Vanmiddag een blokje om gegaan in Weesp. En zoals vaker  komt er opeens  iets op je pad. We gingen bij de superleuke lunchroom Mevrou & Co naar binnen voor een bakkie koffie.  Toen ik aanstalten maakte te gaan zitten, stond een meneer achter mij op en ik zag hem uit mijn ooghoek rondscharrelen.  Toen bleek dat zijn hond precies onder de stoel lag waar ik op wilde gaan zitten.  Gelukkig stak er niets uit vanonder die stoel, want anders was ik misschien op een staart of een pootje gaan staan. Het is een handzaam formaat, zei het baasje. Het terras was verlaten, binnen zat het lekker vol. Wij zaten eerste rang, lekker voor het raam. De parasols wapperden vrolijk in de wind, en opeens ging een er vandoor, zo de gracht in. Een jonge vrouw van de bediening holde naar buiten, en bleef bij de kade staan. Ze kon niet bij de steel van het ding komen, en ze boog voorover , ik was bang dat ze in het water zou kukelen. In een reflex greep ik haar bij haar broekband...
Meer lezen

Een boekje open doen

Afbeelding
  Gisteren naar de Zoete Inval in Haarlemmerliede gegaan, om daar een boekpresentatie bij te wonen. Mary van den Brink, de schrijfster, ik heb twee eerder verschenen boeken van haar in mijn boekenkast staan. Ruim op tijd kwamen wij aan, er was meer dan genoeg parkeerruimte. Mijn geliefde graaide naar de achterbank, daar lag zijn jas, en blindelings stak hij zijn rechterarm in de mouw. Ik riep hem een halt toe, want het was mijn jas die hij aan zijn arm geschoven had. Op zich begrijpelijk, want het is dan ook wel een erg fraai exemplaar. En beide jassen  zijn van hetzelfde materiaal gemaakt.  Vandaag de aftrap van het derde boek van Mary, Advocaat van de Leugen. We vielen met onze neus in de boter.  Een tafel vol heerlijke hapjes stond klaar, daaraan konden wij geen weerstand bieden. Met enige schaamte moet ik bekennen dat ik er als een aasgier op aanviel. Het was een bijzondere middag, met een bont gezelschap, redelijk wat mensen uit de transgenderwereld.  ...
Meer lezen