passieve patienten

 Patient belt, ik ben net aan mijn dienst begonnen, heb nog meer dan genoeg te doen. Hij wil koffie.

Keukenjuffrouw komt zo zeg ik.

Zuur gezicht van hem. Okee, vooruit dan maar.

Koffie gehaald. 

Ik ben daarna bezig met echt nuttige zaken, bij iemand anders. 

Belt hij weer. 

Collega erheen.

Heeft hij zijn koffie omgegooid.

Wil niet uit op bedrand zitten om te eten, laat staan mobiliseren.

Ik ben gisteren geopereerd. 

Ja, dus??

Ik leg van alles uit, hij sluit theatraal zijn ogen, zucht en wappert met zijn hand. Too much information. Dan niet.

Pijn. Gebruikt niet zijn pijnpomp, is niet goed zegt hij.

Pijnstiller voor onder de tong dan? Want dan kan je tenminste uit bed. Nee, wil hij ook niet.

Pijn in zijn rug.

Dat komt door het liggen, zeg ik. Geen antwoord.

Hij heeft geen vertrouwen in de goede afloop want als zijn eten er is vraagt hij de keukendame of ze zijn brood wil smeren. En ze doet het ook nog.

Patient belt, het lijkt wel een raadsel wat hij wil. Blijkt dat hij moet urineren. Ligt geheel onderuitgezakt in bed, beweegt zo min mogelijk. Ik reik hem de urinaal aan, hij kijkt me verbaasd aan. Zelf zijn broek openmaken lukt niet. Blijkt er ook nog een luier onder te zitten, hij doet niet eens een poging die open te maken. Met tegenzin gedaan, omdat ik weet dat hij het zelf kan vind ik dit tenenkrommend.

Maar dan gaat hij te ver. Hij vraagt of ik zijn mannelijk deel in de urinaal wil leggen. Daar begin ik niet aan!