dan kan je wel inpakken!

Ja, dat ga ik eerdaags doen, de vakantie staat voor de deur.

Ik pak de grootste koffer in die ik heb, prop hem vol tot hij bijna niet meer dicht kan, laat staan dat hij te torsen is. 

Maandag met auto naar Harlingen, met als eindbestemming Terschelling.

Niets spannends aan, alleen maar heel erg leuk.

Dat was  vroeger andere koek.

Als kind was de vakantiebestemmig altijd Ruinen. Dat leek voor mij toen het eind van de wereld, zo ver weg vond ik het.

Koffers werden ingepakt, en werden op het imperiaal op de auto bevestigd. Mijn vader had daarbij de leiding, en dat zorgde altijd voor wrevel tussen mijn ouders. Dan was ik , of een ander gezinslid, de klos, om mijn vader te assisteren met het vastsjorren van de spinnen, over al die valiezen heen.

Toen ik als achttien- jarige ging samenwonen , werden het fietsvakanties, en toen moest alle troep in tassen gepropt worden en op de fiets bevestigd worden. Met zelfs tent en slaapzakken erbij, geen idee hoe dat ooit allemaal gelukt is.

Toen ik kinderen kreeg ( met een ander) was het roltassen mee, en op pad met trein naar Harlingen ( ja, ook naar Terschelling).  Later de treinreis gedeeltelijk verruild voor een busreis naar de haven, dat ging beter qua reistijd. Minder kans op vertragingen op het spoor en stress daardoor.

Laatste keer dat ik dat deed met mijn kroost ging mijn ( toen nog) man  niet meer mee , opluchting alom.  Trein naar Alkmaar en daar de bus naar Harlingen. Ik had het niet verwacht, maar toen mistte ik toch even de vader van mijn kinderen. Hij  was een fervent sportschoolbezoeker, en de zware roltassen de bus in laden was voor hem een peulenschil.

Ik dirigeerde mijn vier kinderen de bus in en smeet de tassen ( vijf stuks) naar binnen, het trappetje op. Dat ging niet echt soepel, er is natuurlijk minder gangpadruimte in dit voertuig, dus het was een heel geploeter en gedoe met die lompe uitpuilende tassen. Die kwamen klem te zitten tussen de banken, en denk maar niet dat iemand een helpende hand uitstak. Had ik overigens niet verwacht, dat scheelde. Mijn kroost moest zien de tassen ergens te parkeren, en dat ging niet zonder onderling geruzie. 

.En als klap op de vuurpijl  bleek dat we ook nog moesten overstappen in den Oever. Wel vervloekt! dacht ik toen. Tassen uit de bus laten stuiteren, weer naar binnen in de volgende, maar gelukkig de boot ruimschoots kunnen halen.

Nadat ik gescheiden was, zocht ik het buitenland op met mijn viertal. In een optimistische bui besloten we met de trein naar Italie te gaan. Met verschillende intercity's, na een reis van vele uren, vertragingen en veel paniekmomenten ( overstappen in het buitenland is vaak een ramp). Hier in Nederland mopperen we wel eens op de NS maar dat is een kampioen vergeleken bij andere landen.

Oke, uiteindelijk gearriveerd. Dwz, nog een stukje lopen naar het vakantiepark. Het was vijfendertig graden, we hadden alle vijf dit keer een koffer op wieltjes. Ons humeur was tot het vriespunt gezakt  Geen smartphone met  navigatie, nee gewoon zo'n simpel mobieltje waarmee je alleen kon bellen en sms-jes  versturen.  Duizend keer de weg moeten vragen, en toen bergopwaarts met de bepakking, er kwam geen eind aan de route . We werden steeds zuurder en ik vroeg me af waarom ik dit in vredesnaam ooit bedacht had.

Uren later dan gepland kwamen we aan, de receptie was al gesloten. 

Na een telefoontje in slecht Engels toch nog een sleutel kunnen bemachtigen, waarna we ons optrekje konden betreden.

Wat een luxe is dat nu, ik pak mijn koffer en ik stap in de auto, tralalala, de rust zelve. En ik laat me nog rijden ook !  Voor het eerst met mijn geliefde naar mijn  favoriete eiland, we hebben er zin in!

Maar de herinneringen zijn goud waard, ik had het allemaal nooit willen missen!