een kop als een vuurtoren


Zo, na een lekker ontbijt togen wij naar het strand, om te zien of er wat te jutten viel




Het bleef bij het halen van een frisse neus

Daarna via de Waddendijk eerst naar Ballum gefietst, de zon scheen uitbundig, de wind kregen we voor onze kiezen, daar aangekomen een bescheiden pauze ingelast


En weer verder, doel was de vuurtoren. Onderweg her en der wat plaatjes geschoten. 


 



Natuurlijk maakten we van de mogelijkheid gebruik om de vuurtoren te beklimmen. Totaal veertien trappen op, op elke etage was wel iets te zien waardoor het allemaal prima te doen was. 
Toen we weer beneden waren was er een koppel van een jaar of dertig. Zij vroegen zich hardop af of er geen lift was. Nee, wat denk je zelf?!
Zij durfden het niet aan. 



Er zijn zeer veel Duitsers hier op Ameland. Het eiland is ook drukker dan Terschelling. Ik heb wat naslagwerk gedaan, en het blijkt dat er meer slaapplaatsen voor toeristen zijn op Ameland vergeleken met Terschelling. Ameland is kleiner, dus tel uit je winst.
Texel en Ameland zijn favoriet bij de oosterburen. Man hört Deutsche Stimmen, und  überall sind Radfaher und Wanderer.
Vanmorgen in ons hotel werden wij nog net niet in het Duits aangesproken door het personeel.














Eenmaal boven aangekomen genoten van het uitzicht, en een klein beetje kriebels in de kuiten bij het naar beneden kijken. 




Op de terugweg de wind in de rug, heerlijk !  Veel vogels op het wad, zoals hierboven de Bonte pieten ofwel scholeksters

Kokmeeuwen (favorieten van mij) op een kluitje

En een handje vol zilvermeeuwen

Wandelingetje door het bos mocht niet ontbreken

En bezoekje aan het kerkhof met daar oa oorlogsgraven


En een foto uit de praktijk. Is me al duizend keer gebeurd, vergeten dat dopje te verwijderen.

Reacties

  1. Anoniem15 augustus 2025 om 22:06

    Avontuurlijke rondtour met veel afwisseling.., prachtig al die vogels hè ( zullen ook wel een paar “Duitse” tussen zitten 😜)…, jullie genieten ! ☀️🤗😎

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

loslaten

Afbeelding
Het hoort bij mij, patienten mee naar huis nemen. Ik kan niet de deur achter mij dicht trekken en mij losrukken van mijn werk, dat is voor mij geen optie. Sommige mensen gaan in mijn systeem zitten. Op de fiets naar huis, onder het eten, onder de douche, zelfs als ik s nachts wakker word denk ik nog aan hun.  Het kan gaan om mensen die mij tot wanhoop gedreven hebben of mensen met wie ik enorm te doen heb, die erg ziek zijn, die komen te overlijden. Zo had ik ooit de zorg voor een meneer, die s avonds binnen gebracht werd met bloedbraken en anaal bloedverlies. Heel sympathieke man, met wie ik grapjes heb lopen maken om zijn ellende te verlichten. Toen ik naar huis ging nam ik afscheid, de volgende dag was ik vrij. Ik heb die nacht nog naar mijn werk gebeld, om te vragen of hij nog leefde. De volgende ochtend nog een keer en tegen de avond voor de derde keer, toen was hij net overleden. Toen kon ik het eindelijk loslaten In het geval van zorg voor een terminale patient heb je ook de...
Meer lezen

Mevrou &Co

Afbeelding
 Vanmiddag een blokje om gegaan in Weesp. En zoals vaker  komt er opeens  iets op je pad. We gingen bij de superleuke lunchroom Mevrou & Co naar binnen voor een bakkie koffie.  Toen ik aanstalten maakte te gaan zitten, stond een meneer achter mij op en ik zag hem uit mijn ooghoek rondscharrelen.  Toen bleek dat zijn hond precies onder de stoel lag waar ik op wilde gaan zitten.  Gelukkig stak er niets uit vanonder die stoel, want anders was ik misschien op een staart of een pootje gaan staan. Het is een handzaam formaat, zei het baasje. Het terras was verlaten, binnen zat het lekker vol. Wij zaten eerste rang, lekker voor het raam. De parasols wapperden vrolijk in de wind, en opeens ging een er vandoor, zo de gracht in. Een jonge vrouw van de bediening holde naar buiten, en bleef bij de kade staan. Ze kon niet bij de steel van het ding komen, en ze boog voorover , ik was bang dat ze in het water zou kukelen. In een reflex greep ik haar bij haar broekband...
Meer lezen

Een boekje open doen

Afbeelding
  Gisteren naar de Zoete Inval in Haarlemmerliede gegaan, om daar een boekpresentatie bij te wonen. Mary van den Brink, de schrijfster, ik heb twee eerder verschenen boeken van haar in mijn boekenkast staan. Ruim op tijd kwamen wij aan, er was meer dan genoeg parkeerruimte. Mijn geliefde graaide naar de achterbank, daar lag zijn jas, en blindelings stak hij zijn rechterarm in de mouw. Ik riep hem een halt toe, want het was mijn jas die hij aan zijn arm geschoven had. Op zich begrijpelijk, want het is dan ook wel een erg fraai exemplaar. En beide jassen  zijn van hetzelfde materiaal gemaakt.  Vandaag de aftrap van het derde boek van Mary, Advocaat van de Leugen. We vielen met onze neus in de boter.  Een tafel vol heerlijke hapjes stond klaar, daaraan konden wij geen weerstand bieden. Met enige schaamte moet ik bekennen dat ik er als een aasgier op aanviel. Het was een bijzondere middag, met een bont gezelschap, redelijk wat mensen uit de transgenderwereld.  ...
Meer lezen