het liep in de soep

 Vanmiddag soep wezen eten met mijn jongste zoon.

Natuurlijk tomatensoep, heerlijk.

In tegen stelling tot erwtensoep, dat vind ik echt snert. Vreselijk!

Vroeger maakte mijn moeder zelf deze winterse soep. Met daarin oa knolselderij en een varkenspoot, ik griezel nog als ik daar aan denk. Dit was echt linke soep!

Het stond de hele middag te borrelen op een laag pitje en het hele huis stonk daardoor.

En wat het ergste van dit alles was : ik moest het eten. Het was gezond, maar daar had ik geen boodschap aan.

Ook het feit dat mijn moeder honger had geleden in de oorlog maakte geen indruk.

En ook de arme kindertjes in de Derde Wereld die niets te eten hadden raakten mij niet.

Ik vond het smerig, goor, niet te vreten, walgelijk. Ik zat kokhalzend achter die bak groene derrie.

Ben daar nooit overheen gekomen.

Mijn moeder had ook op een kwade dag bedacht dat ik karnemelk moest gaan drinken. Waarom in vredesnaam?

Bij de geur ervan werd ik al onwel, bij het eerste slokje kwam het zuur omhoog tot in mijn keel. Ik heb eer uur achter die beker met die smerige drank gezeten, tot mijn moeder het uiteindelijk opgaf.

Zo kan ik nog wel even doorgaan, ik was als kind een slechte groente eter en dat is nooit goed gekomen.

Desondanks ben ik nu zestig jaar, en gezond, voor zover ik weet.

Ik heb mijn kinderen nooit iets laten eten dat ze vies vonden. En dat heeft gewerkt, ze eten goed en gevarieerd, houden zelfs van groente en ook van snert.

Maar karnemelk? dat is ook voor hen een harde grens.