tot de volgende keer Schellie!

  

Vanmorgen met een tevreden gevoel het eiland verlaten.

Een mooi moment om terug te kijken op de afgelopen week. In het pittoreske hotel Buren hebben we het heerlijk gehad. Een kleinschalig en knus onderkomen

 Ik vroeg aan de dame die het ontbijt verzorgde: woon je hier op Terschelling?

Ja gelukkig wel! zei ze met een trotse glimlach .

Iedere ochtend kwam ze ons vragen of we een ei wilden bij het ontbijt, en in welke vorm.

Dat brengt me ruim veertig jaar terug in de tijd. Als achttien- jarige was ik op afdeling interne mijn verpleegopleiding beginnen.

In de nachtdienst moesten wij ontbijt delen, en alleen op zondag kregen de patienten een gekookt ei. 

We moesten vierendertig eieren aan de kook brengen, in een enorme pan. 

.

Vroeger kookte mijn moeder op zondag voor iedereen een ei, ze tekende een gezichtje erop. Ze had wel eens een huilend poppetje van gemaakt, dat vond ik zo zielig dat ik mijn ei niet meer opeten wilde.

De warme eieren legde ze onder een kussen op de bank om warm te blijven. Ik ben wel eens op de eieren neergeploft, per ongeluk natuurlijk.

O ja, een kruisje op het ei op de foto. Mijn geliefde wilde een niet zo hard gekookt exemplaar, en ik wel. Door dat kruisje kon de kokkin onze eieren uit elkaar houden.

En nu het verhaal bij de volgende afbeelding:

Met mijn kinderen vele malen naar Terschelling geweest. Dan huurden we fietsen en maakten veel tochtjes .

Op een dag fietsten we richting ons vakantiehuisje, mijn oudste zoon was acht , mijn dochters vijf en mijn jongste zoon was tien maanden oud.

Mijn drie oudste kinderen reden voor ons uit, het was een weg die we al vaak afgelegd hadden.

Opeens was een van mijn dochters  uit het zicht verdwenen. Niet fijn . Hopend dat ze zelf de weg gevonden had scheurde ik naar onze bestemming.

Maar nee, daar was ze niet. Ik kreeg bijna een rolberoerte.

En wat zei mijn ex? 

Ach, ze komt vast wel weer terug.

Ik belde het politiebureau, om door te geven dat ze vermist was.

Sprong weer op mijn fiets, met achterop mijn kleinste kind, en racete dezelfde weg terug.

De vader van mijn kinderen had zich voor de tv geínstalleerd, de rust zelve, maakte zich helemaal niet druk.

Alsof de duivel me op de hielen zat fietste ik de kant op waar we vandaan gekomen waren.

Na een aantal kilometers ging mijn telefoon.

De politie had mijn dochter gevonden. Ze werd meegenomen in de auto, achterin zat een jongetje dat ook zijn ouders kwijt was.

De kinderen kregen onderweg een flesje fristi en werden daarna teruggebracht.

En de vader van mijn viertal? Die heb ik bijkans zijn nek omgedraaid.