Bij ons, in de Jordaan

Vanmiddag op de fiets naar Amsterdam gegaan. Nee, niet op deze , die doet het niet meer :)
 


Een kolonne toeristen, leuke manier om de stad te verkennen


Koffie gedronken bij café de Blaffende Vis


Kijk, zij gaan er nog lekker samen op uit, ipv achter de geraniums te gaan zitten


Aan de voet van die ouwe Wester
Heb ik vaak in gedachten gestaan
'k Heb er dikwijls staan te dromen
Van die mooie, die fijne Jordaan



Samen met mijn lieve vriendin Anneke struinde ik door de Jordaan 





We hoorden op straat een man tegen zijn vrouw zeggen: kom, we gaan wat drinken bij 'de Blaffende Hond'.  Of was het 'de Gapende Vis'?  bijna goed!
Wij streken voor het avondeten neer bij een eetcafé op de Haarlemmerdijk. We bestelden biefstuk met daarbij gepofte aardappel. 
De uitbater vroeg of wij een aardappel wilden delen. Dat willen we natuurlijk wel, maar we hadden een rammelende maag, dus bestelden alle twee een pieper. 
Weet u het zeker? Ze zijn erg groot, u kunt altijd nog één erbij bestellen.
Ja, we weten het zeker, graag één gepoft exemplaar per persoon.
Vijf minuten later: uhm, er is nog slechts één eigenheimer beschikbaar.
Oké, dan zullen we eerlijk samen delen.


Het eten was heerlijk, het gezelschap bijzonder fijn. We zijn al tweeënveertig jaar vriendinnen, en nog lang niet uitgekletst.

Zij met de trein naar huis, ik op mijn stalen ros. 

Terugkijkend op een fijn samenzijn.

Reacties

  1. Anoniem24 augustus 2025 om 21:51

    Zo belangrijk is een hechte band en echte vriendschap…!, maar ook knap van jullie beiden hoor.., lief en leed door dik en dun 🥂👌👍😎

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

loslaten

Afbeelding
Het hoort bij mij, patienten mee naar huis nemen. Ik kan niet de deur achter mij dicht trekken en mij losrukken van mijn werk, dat is voor mij geen optie. Sommige mensen gaan in mijn systeem zitten. Op de fiets naar huis, onder het eten, onder de douche, zelfs als ik s nachts wakker word denk ik nog aan hun.  Het kan gaan om mensen die mij tot wanhoop gedreven hebben of mensen met wie ik enorm te doen heb, die erg ziek zijn, die komen te overlijden. Zo had ik ooit de zorg voor een meneer, die s avonds binnen gebracht werd met bloedbraken en anaal bloedverlies. Heel sympathieke man, met wie ik grapjes heb lopen maken om zijn ellende te verlichten. Toen ik naar huis ging nam ik afscheid, de volgende dag was ik vrij. Ik heb die nacht nog naar mijn werk gebeld, om te vragen of hij nog leefde. De volgende ochtend nog een keer en tegen de avond voor de derde keer, toen was hij net overleden. Toen kon ik het eindelijk loslaten In het geval van zorg voor een terminale patient heb je ook de...
Meer lezen

Mevrou &Co

Afbeelding
 Vanmiddag een blokje om gegaan in Weesp. En zoals vaker  komt er opeens  iets op je pad. We gingen bij de superleuke lunchroom Mevrou & Co naar binnen voor een bakkie koffie.  Toen ik aanstalten maakte te gaan zitten, stond een meneer achter mij op en ik zag hem uit mijn ooghoek rondscharrelen.  Toen bleek dat zijn hond precies onder de stoel lag waar ik op wilde gaan zitten.  Gelukkig stak er niets uit vanonder die stoel, want anders was ik misschien op een staart of een pootje gaan staan. Het is een handzaam formaat, zei het baasje. Het terras was verlaten, binnen zat het lekker vol. Wij zaten eerste rang, lekker voor het raam. De parasols wapperden vrolijk in de wind, en opeens ging een er vandoor, zo de gracht in. Een jonge vrouw van de bediening holde naar buiten, en bleef bij de kade staan. Ze kon niet bij de steel van het ding komen, en ze boog voorover , ik was bang dat ze in het water zou kukelen. In een reflex greep ik haar bij haar broekband...
Meer lezen

Een boekje open doen

Afbeelding
  Gisteren naar de Zoete Inval in Haarlemmerliede gegaan, om daar een boekpresentatie bij te wonen. Mary van den Brink, de schrijfster, ik heb twee eerder verschenen boeken van haar in mijn boekenkast staan. Ruim op tijd kwamen wij aan, er was meer dan genoeg parkeerruimte. Mijn geliefde graaide naar de achterbank, daar lag zijn jas, en blindelings stak hij zijn rechterarm in de mouw. Ik riep hem een halt toe, want het was mijn jas die hij aan zijn arm geschoven had. Op zich begrijpelijk, want het is dan ook wel een erg fraai exemplaar. En beide jassen  zijn van hetzelfde materiaal gemaakt.  Vandaag de aftrap van het derde boek van Mary, Advocaat van de Leugen. We vielen met onze neus in de boter.  Een tafel vol heerlijke hapjes stond klaar, daaraan konden wij geen weerstand bieden. Met enige schaamte moet ik bekennen dat ik er als een aasgier op aanviel. Het was een bijzondere middag, met een bont gezelschap, redelijk wat mensen uit de transgenderwereld.  ...
Meer lezen