Vlieland

Vanmorgen met de boot de oversteek naar Vlieland gemaakt, een ander eilandje voor één dag. We reisden met een speciaal ticket, daarin inbegrepen zat een voucher voor een fiets huren aldaar.

  

Na een half uur varen waren we er. Koffie en daarna fiets ophalen , en toen op de pedalen. We koersten via de Waddendijk naar het westen. Wind pal tegen, flink zwoegen, onderweg wel tig keer gestopt om een plaatje te schieten.

Terugrit ging een stuk vlotter met de wind in de rug, we kregen vleugels!

Na het eten van een broodje kregen we weer de spirit, en fietsten naar de vuurtoren. Tenminste, deden een poging daartoe, de tegenwind was zo sterk dat ik maar de fiets aan de hand nam. 

Daar aangekomen vol energie een aantal trappen op, en toen de lichttoren beklommen.

Binnen aangekomen kwamen wij in het kamertje van de vuurtorenwachter terecht. Hij paste helemaal in het plaatje, verweerde kop, hangsnor, shag rokend.

We betaalden de entree en begaven ons op de balustrade, het was wel een beetje eng, kreeg een kriebelend gevoel in mijn kuiten

En daarna door naar het strand voor een fris bezoekje, werden bijna gezandstraald

Kerkhof bezocht en daarna was het welletjes, de fietsen teruggebracht en een geschikte eetgelegenheid uitgezocht, dachten we.

Sommige mensen begrijpen het niet.

Dineren in ' het Praethuys'. 

Mijn geliefde bestelde een carpaccio salade en ik een  caesar. 

De ober vroeg nog of hij dat als hoofdgerecht wilde ( er was nml ook een variant als voorafje).

Het eten kwam, de carpaccio zag er goed uit maar het was een armetierige portie.

Toch maar gaan eten, maar het zat ons niet lekker. 

Bleek dat de bestelling richting keuken toch als aperitief opgegeven was. De mindere variant dus.

Ober gaf toe dat hij het niet goed gedaan had .maar maakte zich er met een schouderophalen vanaf. 

Helaas pindakaas,  leek hij te denken.

Oké,  foutje. 

Maar een blijk van goedmaken bleef uit. 

Geen drankje van de zaak of iets in die geest. 

Wat een lul.

Geen fooi dus.

Dessert daar niet genomen.  Koers gezet naar de Lickebaert. 

Appeltaart voor hem en Griekse yoghurt voor mij.

Het gebak wordt ook hier aangeprezen als ' home made', maar daar trappen we niet in.

Al paar keer  elders doodgewone Hemataart gekregen, een teleurstelling voor de smaakpapillen als je eigen gemaakte appeltaart verwacht. 

We vroegen het meisje dat ons hielp of het echt goed spul was. Geen fabriekstaart.

Ze werd nerveus,  eigenlijk wel sneu. 

Het erop gewaagd en het overtrof onze verwachtingen.  

Exquise,  alsof een engeltje over je tong heen piest.

Zo lusten we er nog wel een paar!

Aan de jonge dame gevraagd (nadat we uitvoerig de appeltaart geprezen hadden) of al het horecapersoneel hier van Vlieland komt. Nee, groot deel komt van vaste land, en verblijft hier in speciale personeelsverblijven. 

Ze was erg lief  wat een verademing na dat arrogante misbaksel! Uiteraard kreeg zij een goede fooi.