Communicatietraining

 Vandaag was het zover. Communicatietraining.

Ik heb er al vele meegemaakt, en ik keek er ook deze keer  met gemengde gevoelens tegenaan.

Speciaal voor deze dag had ik alles uit de kast getrokken om een fleurige indruk te maken.

Deze cursus vond plaats in een stuk AMC waar ik nooit eerder geweest was. Vroeger zocht je je wezenloos om  het bewuste lokaal te vinden, tegenwoordig is de bewegwijzering subliem, in een keer goed gelopen!

Een stuk theorie, daarna samen brainstormen, en dan komen de onvermijdelijke rollenspelen. En daar heb ik een broertje dood aan, dat wil zeggen, om een toneelstukje te moeten spelen met tig paar ogen op je gericht.

Vreselijk. 

Dat ga ik weer terug naar mijn schooltijd, als ik een spreekbeurt moest houden kreeg ik rode vlekken in mijn hals en ging mijn stem trillen.

De dag begon met het bespreken van de generatiekloof.

Op  zestigjarige leeftijd heb ik inmiddels een aantal generaties onder mij, en het is niet meer dan natuurlijk dat je elkaar soms niet begrijpt. 

Helemaal niet erg, je zit in een andere fase van je leven. 

Iedere generatie heeft zijn eigen opvattingen, en het is nu niet anders dan vroeger. Oudere mensen die zich star en zuur op kunnen stellen naar de jonkies en de jongeren die vinden dat de oudere medemens niet meer (goed) mee kan komen en hopeloos verouderde opvattingen heeft.

Persoonlijk kan ik daar prima mee leven, ik kan me nog uitstekend herinneren hoe ik was in de pubertijd en de jaren die daarna kwamen.

Oke, tot zover dit deel.

Daarna verschenen de gevreesde termen 'grenzen stellen'  en 'feedback geven' op het beeldscherm.

Ja, ik ben daar niet goed in, maar... minder slecht  dan vroeger.

Ik ben een uiterst trage leerling, pas op late leeftijd hiermee begonnen te oefenen.

Op een dag als vandaag gaan we daarmee in de praktijk aan de slag, maar ik beperk me daarbij tot het luisteren en observeren. 

In het voetlicht staan wil ik niet, dat is een harde grens voor mij. Zo is het.

Een oefening was dat een persoon de andere naderde, tot hij/zij in de comfortzone van de ander kwam. Daarbij werd verwacht dat die twee elkaar strak aankeken, net zoals boksers dat doen voordat zij de wedstrijd aanvangen , de zogenaamde 'staredown'. En dan onder woorden brengen wat voor gevoel dat bij je teweegbrengt.

Iedereen kent dat wel , dat ongemakkelijke gevoel als iemand je te dicht nadert. Hoe geef je je grens aan? 

Ik heb ooit een communicatietrainig moeten doen die de kroon spande. Een oefening waarin je je grens aan moest geven stond ook toen op het programma.  We moesten toen bokshandschoenen aandoen en schijnbewegingen maken naar je sparringpartner. Ik stond tegenover een mannelijke piepjonge bloedfanatieke collega die allemaal flitsende bewegingen maakte. Wat ben ik nu in vredesnaam aan het doen? dacht ik toen, en gooide de handdoek in de ring.

Tot zover de grens aangeven, verder met Feedback.

Op de werkvloer gebruik ik de studenten als dankbaar oefenmateriaal. Zij vragen dagelijks om feedback, en dwingen mij daarmee om duidelijk aan te geven wat er anders kan.

Positieve feedback geven gaat mij veel beter af. Maar ja, soms moeten er wel eens harde noten gekraakt worden en dat vind ik erg spannend. 

Zeker naar collega's toe, het moet me wel erg hoog zitten voor ik kenbaar maak dat ik iets niet oke vind.

Tegen patiënten daarentegen is het een stuk makkelijker, die geef ik soms lik op stuk, en dat is heerlijk om te doen.

Maar goed, daar ging het vandaag niet over.

Ik vraag een dochter van mij wel eens om advies. Zij is onderwijzeres en heeft ook wel eens irritaties naar haar collega's toe.

Op de PABO heeft zij tot in den treure rollenspelen gedaan, voor haar is feedback geven en ontvangen min of meer gesneden koek.

In het tempo waarin ik mij deze materie eigen maak ben ik waarschijnlijk pas op niveau als ik de pensioengerechtigde leeftijd bereikt heb. 

De dag samengevat: we hebben kunnen lachen, een aantal van ons hebben er veel aan gehad. Ik heb genoten van de gratis lunch, die we in het restaurant gebruiken mochten.

En wat voor mij heel positief was: de rollenspelen waren vrijblijvend, geen dwang .

Humor op de werkvloer vind ik belangrijk, en helemaal heerlijk de zwarte variant. Een prettige manier om met frustraties en verdriet om te kunnen gaan

En , ik schuw geen middel om reclame te maken voor mijn blog!