Daar zit muziek in

 



Toen ik vanmorgen op mijn werk arriveerde zag ik dat er in de hal beneden een podium opgebouwd werd.
Pas in de middag dacht ik daaraan terug, het bleek dat er een benefietconcert gegeven werd om het 160 jarige bestaan van het Emma Kinder Ziekenhuis te vieren


Er werd gekeken en geluisterd vanaf verschillende hoogten

Mijn collega's luisterden en keken mee via intranet, en waren in de wolken. Nederlandstalige muziek, dit genre boekt terrein. Namen waarvan ik nog nooit gehoord heb en die ik ook zeker niet onthouden ga.
Maar genoeg blije mensen die het waarderen, dus missie geslaagd.

Ik trok mij terug naar een muziek-vrije zone op mijn afdeling, want ik heb een bloedhekel aan Hollandse muziek. Ik ben opgegroeid in een tijd waarin veel in het Engels gezongen werd, dat vond men beter klinken( en ik ook).
Generatiekloof of verschillende muzieksmaak?


Het EKZ Zit sinds 1989 in het AMC,  zat voorheen aan de Sarphatistraat in Amsterdam. Daar, nabij het Weesperplein,  heb ik in 1986 mijn kinderstage gedaan. 
Generaties geleden dus. De kindjes die ik toen als zuigeling verzorgd heb zijn nu rond de 40 jaar. Onwaarschijnlijk hoe snel de tijd vliegt.


Het is mooi om te zien hoe de zorg voor en rondom zieke kinderen steeds beter wordt. Veel meer aandacht voor het mentale welzijn, wat is er veel veranderd.
Met de opbrengst van dit concert wordt er geinvesteerd in het EKZ, dus alle lof voor dit initiatief.








Reacties

  1. Anoniem10 september 2025 om 18:27

    Wel prachtig dat allemaal effe georganiseerd wordt..en ach muziek voorkeur is dan effe niet belangrijk toch…, ac dc op het podium zou effe te heftig worden waarschijnlijk 😂👍🤓

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

loslaten

Afbeelding
Het hoort bij mij, patienten mee naar huis nemen. Ik kan niet de deur achter mij dicht trekken en mij losrukken van mijn werk, dat is voor mij geen optie. Sommige mensen gaan in mijn systeem zitten. Op de fiets naar huis, onder het eten, onder de douche, zelfs als ik s nachts wakker word denk ik nog aan hun.  Het kan gaan om mensen die mij tot wanhoop gedreven hebben of mensen met wie ik enorm te doen heb, die erg ziek zijn, die komen te overlijden. Zo had ik ooit de zorg voor een meneer, die s avonds binnen gebracht werd met bloedbraken en anaal bloedverlies. Heel sympathieke man, met wie ik grapjes heb lopen maken om zijn ellende te verlichten. Toen ik naar huis ging nam ik afscheid, de volgende dag was ik vrij. Ik heb die nacht nog naar mijn werk gebeld, om te vragen of hij nog leefde. De volgende ochtend nog een keer en tegen de avond voor de derde keer, toen was hij net overleden. Toen kon ik het eindelijk loslaten In het geval van zorg voor een terminale patient heb je ook de...
Meer lezen

Mevrou &Co

Afbeelding
 Vanmiddag een blokje om gegaan in Weesp. En zoals vaker  komt er opeens  iets op je pad. We gingen bij de superleuke lunchroom Mevrou & Co naar binnen voor een bakkie koffie.  Toen ik aanstalten maakte te gaan zitten, stond een meneer achter mij op en ik zag hem uit mijn ooghoek rondscharrelen.  Toen bleek dat zijn hond precies onder de stoel lag waar ik op wilde gaan zitten.  Gelukkig stak er niets uit vanonder die stoel, want anders was ik misschien op een staart of een pootje gaan staan. Het is een handzaam formaat, zei het baasje. Het terras was verlaten, binnen zat het lekker vol. Wij zaten eerste rang, lekker voor het raam. De parasols wapperden vrolijk in de wind, en opeens ging een er vandoor, zo de gracht in. Een jonge vrouw van de bediening holde naar buiten, en bleef bij de kade staan. Ze kon niet bij de steel van het ding komen, en ze boog voorover , ik was bang dat ze in het water zou kukelen. In een reflex greep ik haar bij haar broekband...
Meer lezen

Een boekje open doen

Afbeelding
  Gisteren naar de Zoete Inval in Haarlemmerliede gegaan, om daar een boekpresentatie bij te wonen. Mary van den Brink, de schrijfster, ik heb twee eerder verschenen boeken van haar in mijn boekenkast staan. Ruim op tijd kwamen wij aan, er was meer dan genoeg parkeerruimte. Mijn geliefde graaide naar de achterbank, daar lag zijn jas, en blindelings stak hij zijn rechterarm in de mouw. Ik riep hem een halt toe, want het was mijn jas die hij aan zijn arm geschoven had. Op zich begrijpelijk, want het is dan ook wel een erg fraai exemplaar. En beide jassen  zijn van hetzelfde materiaal gemaakt.  Vandaag de aftrap van het derde boek van Mary, Advocaat van de Leugen. We vielen met onze neus in de boter.  Een tafel vol heerlijke hapjes stond klaar, daaraan konden wij geen weerstand bieden. Met enige schaamte moet ik bekennen dat ik er als een aasgier op aanviel. Het was een bijzondere middag, met een bont gezelschap, redelijk wat mensen uit de transgenderwereld.  ...
Meer lezen