de glimlach

 

Ik had drie dagen achtereen voor een zeer zieke patient gezorgd. 

Met de dag ging het slechter met hem.

Oplopende ontstekingswaarden, zeer afwijkende andere bloedwaarden en  bloeddrukken, nieren die uitvielen. 

De tijd glipte door mijn vingers, ik leek wel vastgeplakt op zijn kamer, kon er bijna niet wegkomen.

Onderzoek zus en zo, diverse disciplines in consult, de hele rataplan.

Intensief, maar ook fijn om te doen. 

Familie ondersteunen, het vroeg veel van me, maar het geeft ook een goed gevoel om zo bezig te zijn.

Maar de prognose was slecht, alhoewel dat nog niet hardop uitgesproken was.

Op dag drie kwam zijn kleindochter op bezoek, een meisje van circa zes jaar oud. Ze stond naast het bed, haar grootvader keek haar aan, en de glimlach die toen op zijn gezicht verscheen verlichtte de hele kamer.

Ik kreeg een gevoel alsof iemand in mijn hart kneep, ik redde het net  de gang op. Moest toen een paar traantjes wegpinken.

Na dit korte bezoekje werd het  meisje naar de uitgang getild door haar vader, haar benen konden haar niet meer dragen door haar verdriet.

De echtgenote ging naar huis om te rusten, ik had gelukkig nog de tegenwoordigheid van geest om haar een knuffel te geven.

Vlak voor ik naar huis ging zei ik de aanwezige familie gedag, die intens verdrietig was, zij zagen wel welke kant het op zou gaan. Ik groette de patient, en zei dat ik hem over een paar dagen weer zou zien. Met de wetenschap dat ik hem hoogstwaarschijnlijk niet meer levend aan zou treffen.

Na mijn derde dienst ging ik helemaal uitgeteld naar huis. Ik heb in mijn vrije dagen diverse malen aan hem gedacht.