Dubbel en dwars

 

Patient wilde op postoel, moest ontlasting krijgen. Met moeite erop gekregen, kon nauwelijks op de benen staan.

Terug in bed was nog lastiger, ik kreeg meteen last van mijn rug.

Tegen de patient gezegd dat we dit vandaag niet meer zouden herhalen.

's Middags familie op bezoek, die vroegen waarom de patient niet meer op de postoel mocht.

Uitgelegd waarom. Uiteraard was dit tegen dovemansoren. Kunnen jullie dan niet wisselen van patient? 

Nee, zeg ik  dan krijgen mijn collega's het ook aan hun rug.

Met tillift dan patient uit bed halen? 

Geen goed plan bij deze uiterst krakkemikkige patient. We kunnen niet tig keer per dag met die tillift aan de slag, te intensief voor patient en voor ons.

Po op bed kan niet, zegt de familie ( klopt niet want dit is eerder met succes gedaan)  Oke, moeten wij als verpleegkundigen dan onze rug vernaggelen?

Zegt de patient: Pietje, die in de nachtdienst zit, helpt mij altijd in en uit bed in zijn eentje. Ja, dat kan, maar dat is zijn keus.

Ik verlaat de kamer, vijf minuten later gaat de bel, voor de tigste keer vandaag. Met een nep-glimlach loop ik de kamer op.

Patient heeft pijnlijk been.

Waarom doen wij hier niets aan, vraagt de familie.

Diverse artsen hebben er al naar gekeken, blijkt bij navraag. Welke artsen dan? wij weten van niets, moppert de familie

Er is al een onderzoek gepland om te kijken wat er aan de hand is. Ze zijn stomverbaasd, ook meneer weet niet meer dat er al serieus notie genomen is van zijn klacht.

Een selectief geheugen dus. 

Nou, daar zijn wij hier mooi klaar mee!