hondse behandeling

Dit blog gaat over akelige viervoeters. De foto's die ik hier geplaatst heb zijn gelukkig van allemaal lieve brave honden

Van de week liep ik met mijn geliefde in het bos, het was mooi weer, de herfst net begonnen, dus camera mee en lekker banjeren.

We waren nog maar net vertrokken of het begon al. Een man met een herdershond aan de lijn. De baas hield hem strak vast. Het grote beest blafte intimiderend naar een passerende hond, sprong en rukte aan de lijn.

Wij waren vlakbij, en dat voelde niet fijn. Stel dat het beest zich losrukte en zich op ons zou richten?

We kozen het hazenpad en waren een tijd gevrijwaard van deze viervoeters.

Tot we een Deense dog zagen, een kalf, zou mijn moeder zeggen.

Hij liep uiteraard  los. Zijn bazin, een oma, had alleen oog voor haar kleinzoon . Het beest stond stil en bekeek ons vanuit de verte.

Wij negeerden hem, even later stopte hij nogmaals om ons gade te slaan.

Wij liepen schijnbaar ontspannen door, keken niet naar dat intimiderende dier. Opeens hoorde ik dat hij achter mij liep, ik hoorde hem hijgen. In gedachten voelde ik hem al in mijn been bijten

Eigenlijk wilde ik me omdraaien om naar dat nalatige mens te schreeuwen maar dat leek me nu niet verstandig.

Rustig verder dus, proberen niet bang te zijn maar dat was ik wel. Na een tijdje hoorde ik hem niet meer, maar achteromkijken deed ik pas honderden meters later.

Een paar weken hiervoor liepen wij een Klompenpad. Dat leidde ons een klein stukje over een camping.

We moesten een caravan met daarvoor een grote hond passeren. Het dier werd helemaal dol toen hij ons zag. Zijn vrouwtje hield hem losjes aan de lijn, dat zinde ons helemaal niet, we bleven op afstand.

Hij doet niets hoor! zei ze lachend. Ja ja, zo lust ik er nog wel een paar.

Uiteindelijk hielde ze dat snertbeest kort, en we konden erlangs, ik vond het eng , uiterst onplezierig ( understatement).

Het Bastion in Weesp is mooie plek om daar mijn ding te doen. Fraai uitzicht over de Vecht, zeker als de zon schijnt. Maar het is ook populair bij hondenbezitters. Daar werd ik een keer belaagd door een overspannen teckel die het hele gebied als haar territorium beschouwde. Onvermoeibaar keffend cirkelde ze om me heen en deed af en toe een uitval. De meest lelijke woorden die ik bedenken kon heb ik naar haar kop geslingerd. Baasje stond verderop lekker met een andere hondenbezitster te praten. En daarna kwam een grote hond blaffend op mij afrennen, toen hij vlakbij was werd hij angstaanjagend stil en liep om me heen. Het denkbeeldige zweet liep langs mijn rug omlaag. Ik liep langzaam door, meed oogcontact. Zijn baasje sprak mij neerbuigend toe dat zijn hond voelde dat ik bang was, dat ik honden niet leuk vind. Maakte geen excuses, de godvergeten lul!

Honden , voed ze op, zorg dat ze geen overlast veroorzaken. Niet iedereen vindt ze leuk.

En de uitdrukking 'Blaffende honden bijten niet' ?

 Dat neem ik met een korreltje zout!