jij moet, ik moet

 

Vroeger moest ik van alles van mijn ouders, en dan vooral van mijn vader.

Op zaterdagochtend moest ik mee met hem , in een 'trimgroep' in het Amsterdamse Bos. Oefeningen doen in de open lucht en stukjes joggen. Ik had er een bloedhekel aan.

Op weg erheen hoopte ik altijd dat de auto panne zou krijgen maar dat gebeurde helaas nooit

Om te paaien kreeg ik na afloop een gulden, dat hield mij op de been.

Zondagochtend was nog erger, dan zat ik klokslag tien uur in de kerkbank. De mis duurde een uur, maar als kind leek het alsof er geen eind aan kwam. Een gebed zonder end .

Een mistroostig gevoel bekroop mij als ik het heilige huis binnen stapte, die typische bedompte geur rook en de jengelmuziek van het orgel hoorde.

Het mooiste moment van zo'n bezoek was als het afgelopen was.

Naast alles wat ik moest waren er ook dingen die ik niet mocht. Geen seks voor het huwelijk, dat was wel het belangrijkste verbod.

Evenals het trimmen en het kerkbezoek, heeft ook deze wens van mijn vader geen stand gehouden.

Als vijftienjarige heb ik met vuur gespeeld. Gelukkig had ik een iets oudere vriendin die mij wijzer maakte.

Zij verwees me naar de Rutgersstichting waar je de pil kon krijgen zonder medeweten van je ouders.

Dat dingen moeten  heb ik mijn hele leven bij me gedragen.

Toen ik uit huis ging dwong ik mijzelf ook tot het ondernemen van activiteiten waar ik geen zin in had.. Niet allemaal slechte zaken hoor.

Het begon met het maken vele toerritten op mijn racefiets, ik wilde net zoveel kilometers maken als mijn toenmalige vriend, maar dat lukte niet. 

Een tijd zeer fanatiek naar de sportschool geweest, zware oefeningen volbracht. Daar was ik wel trots op. Toen ik zwanger was, ben ik over gegaan op zwemmen, dat vond ik eigenlijk niets, water was veel te koud, toch moest ik dit vier keer per week doen van mijzelf.

Later is dat overgegaan in hardlopen, en je raadt het al, ook dat moest tig keer per week, weer of geen weer.

'Maar zoals altied kom aan dat gejakker een end '  ( Voor de ouderen onder ons, citaat uit Oerend Hard), en ik begon op latere leeftijd wat milder voor mijzelf te worden.

Ja, ik moet nog steeds van alles van mijzelf maar ik ben niet meer zo fanatiek als vroeger,.

Het leven is tekort om teveel dingen te doen waar je echt helemaal geen zin in hebt.

Als ik nu aan mijzelf de vraag stel: wat ben ik nu in vredesnaam aan het doen? Dat weet ik dat ik  er acuut mee op moet houden. 

Zo, en dat werkt!