Uiltje knippen


Van de week op internet gelezen dat er op de Brink in Baarn ransuilen zitten. Schijnbaar zitten ze daar ieder jaar. Nooit geweten!
Er staan veel bomen op de Brink, en ze zitten nog goed in het blad. Het werd een zoektocht. 
Opeens ontwaarden we er een , maar die zat met de rug naar ons toe. We keken gefascineerd toe, hij zat zich te poetsen. 
Om ons heen werden marktkraampjes neergezet, de uil stoorde zich daar niet aan.
Opeens hoorden we een commanderende vrouwenstem: mijn man moet hier zo parkeren!
Het mens zag er uit als een Gooise Kakker, had een geplamuurd hoofd en een verbeten trek om haar mond. Ze was bezig met haar kraam en haar man naderde in de auto.
Nou, wat zuur! Dat kan je ook wel wat vriendelijker zeggen, diende ik haar van repliek.
Later probeerde ze nog een grapje te maken, de boodschap was aangekomen.
Gelukkig niet alleen maar zuurpruimen, een vriendelijke mevrouw wees ons een andere boom, waar veel witte vlekken/uilenpoep onder lag.
Daarin spotten wij drie uilen, die op het punt stonden een uiltje te gaan knappen.
Vreselijk lastig ze scherp in beeld te krijgen door al het gebladerte. 
Deze foto is het beste dat ik ervan heb kunnen brouwen







Het werd een heel schouwspel, vlak bij ons wilde een mevrouw parkeren, dat ging niet goed, haar voorlamp ging aan diggelen
En een foto van achteraanzicht van het nare mens


Daarna richting station, daar ging ik een fiets huren. Nog een aangename vertoning om te zien, deze jongedame spoedde zich richting trein, 

Haar vriend, bepakt en bezakt met haar spullen ( zo te zien) kon haar nauwelijks bijhouden
                            
                                           Op de fiets door Eemnes

Met als doel ijssalon de Hoop in Blaricum. Waar je een mini ijsje bij de koffie krijgt




Het volk in dit dorp is vreselijk, wat een arrogante misbaksels daar. Maar wel een fraaie omgeving




Nog een stop in Laren gemaakt ( ook afschuwelijk volk) en daarna weer naar Vorstelijk Baarn ( ja, ik moet het toegeven, door die uilen is Baarn  in mijn achting gestegen). 





Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

loslaten

Afbeelding
Het hoort bij mij, patienten mee naar huis nemen. Ik kan niet de deur achter mij dicht trekken en mij losrukken van mijn werk, dat is voor mij geen optie. Sommige mensen gaan in mijn systeem zitten. Op de fiets naar huis, onder het eten, onder de douche, zelfs als ik s nachts wakker word denk ik nog aan hun.  Het kan gaan om mensen die mij tot wanhoop gedreven hebben of mensen met wie ik enorm te doen heb, die erg ziek zijn, die komen te overlijden. Zo had ik ooit de zorg voor een meneer, die s avonds binnen gebracht werd met bloedbraken en anaal bloedverlies. Heel sympathieke man, met wie ik grapjes heb lopen maken om zijn ellende te verlichten. Toen ik naar huis ging nam ik afscheid, de volgende dag was ik vrij. Ik heb die nacht nog naar mijn werk gebeld, om te vragen of hij nog leefde. De volgende ochtend nog een keer en tegen de avond voor de derde keer, toen was hij net overleden. Toen kon ik het eindelijk loslaten In het geval van zorg voor een terminale patient heb je ook de...
Meer lezen

Mevrou &Co

Afbeelding
 Vanmiddag een blokje om gegaan in Weesp. En zoals vaker  komt er opeens  iets op je pad. We gingen bij de superleuke lunchroom Mevrou & Co naar binnen voor een bakkie koffie.  Toen ik aanstalten maakte te gaan zitten, stond een meneer achter mij op en ik zag hem uit mijn ooghoek rondscharrelen.  Toen bleek dat zijn hond precies onder de stoel lag waar ik op wilde gaan zitten.  Gelukkig stak er niets uit vanonder die stoel, want anders was ik misschien op een staart of een pootje gaan staan. Het is een handzaam formaat, zei het baasje. Het terras was verlaten, binnen zat het lekker vol. Wij zaten eerste rang, lekker voor het raam. De parasols wapperden vrolijk in de wind, en opeens ging een er vandoor, zo de gracht in. Een jonge vrouw van de bediening holde naar buiten, en bleef bij de kade staan. Ze kon niet bij de steel van het ding komen, en ze boog voorover , ik was bang dat ze in het water zou kukelen. In een reflex greep ik haar bij haar broekband...
Meer lezen

Een boekje open doen

Afbeelding
  Gisteren naar de Zoete Inval in Haarlemmerliede gegaan, om daar een boekpresentatie bij te wonen. Mary van den Brink, de schrijfster, ik heb twee eerder verschenen boeken van haar in mijn boekenkast staan. Ruim op tijd kwamen wij aan, er was meer dan genoeg parkeerruimte. Mijn geliefde graaide naar de achterbank, daar lag zijn jas, en blindelings stak hij zijn rechterarm in de mouw. Ik riep hem een halt toe, want het was mijn jas die hij aan zijn arm geschoven had. Op zich begrijpelijk, want het is dan ook wel een erg fraai exemplaar. En beide jassen  zijn van hetzelfde materiaal gemaakt.  Vandaag de aftrap van het derde boek van Mary, Advocaat van de Leugen. We vielen met onze neus in de boter.  Een tafel vol heerlijke hapjes stond klaar, daaraan konden wij geen weerstand bieden. Met enige schaamte moet ik bekennen dat ik er als een aasgier op aanviel. Het was een bijzondere middag, met een bont gezelschap, redelijk wat mensen uit de transgenderwereld.  ...
Meer lezen