uniformiteit

 Toen ik in 1983 voor het eerst aan het bed stond droeg ik zo'n klokvormige jurk, een vreselijk model, en het was nog doorschijnend ook.

Op de mannenzaal ( 12 bedden) werd dat altijd vol belangstelling gadegeslagen.

Die jurken waren niet alleen onooglijk maar ook zeer onpraktisch, als je op je hurken moest zitten om zakjes te legen oid , dan zat je letterlijk te kijk.

Jarenlang in zo'n geval rondgelopen, tot ik in 1988 in het AMC kwam werken als uitzendkracht.

Ik had toen geen eigen uniform dus ik zag mijn kans schoon en trok witte kleding van thuis aan. 

Daarin was ik niet de enige, het was wildgroei , iedereen was in het wit maar daar was alles wel mee gezegd.

Tuinbroeken, spijkerbroeken, en ik had een flatteuze broek aan met wit kort truitje erboven.

Totdat er van hogerhand ingegrepen werd, er kwamen nieuwe pakken. Die waren heerlijk, ik koos de zgn pipo variant. Slobberbroeken met elastiek erin, paste altijd. 

Deze slobberdingen dragen ze nog altijd op de Verkoeverkamer en op de IC, alleen dan blauw en groen.,

De uniformen die we tegenwoordig hebben zijn ook wel oke, beter dan die kleedjes van vroeger.

Toch blijf ik nog een tikkeltje rebels. 

Voor tijden van koude zijn er van die gewatteerde witte jasjes, maar daar ben ik op een zeker moment mee gestopt.

Als je hem uitdoet vind je hem nooit meer terug, omdat iedereen zo'n ding heeft, ze zien er natuurlijk allemaal hetzelfde uit. 

Ik was er helemaal klaar mee en ben dit schitterende ding gaan dragen.

Uniek en kleurrijk, en ben hem dus nooit kwijt.

Ik heb al talloze complimenten hierover gekregen, zowel door collega's als patiënten, en ook bezoek kan het waarderen.

En het was niet eens van mij, heb hem ooit gekregen van een van mijn dochters, die vond hem niet meer mooi.

Zo heeft dat vest een tweede kans gekregen.