ditjes en datjes




 Kwart voor twee s middags. Er staat bezoek bij de balie, ze verontschuldigen dat ze laat zijn. Ze zijn binnen het AMC van het kastje naar de muur gestuurd en nu eindelijk op de juiste afdeling terechtgekomen.

Hebben begrepen dat bezoekuur van een tot twee is. Of ze wat langer mogen blijven.

Ik heb een vreugdevolle mededeling voor hun: bezoekuur is van elf tot negen. Dat scheelt!

Dat was vroeger wel anders. Toen ik in 1983 met de opleiding begon, was mijn eerste stage op de afdeling interne. 

De afdeling werd afgesloten met grote klapdeuren, en wee de bezoeker die het lef had zijn neus te vroeg om de hoek te steken. Stipt om twee uur mochten ze de afdeling betreden, en wie te vroeg was ( ja, zelfs om vijf voor twee) werd resoluut de deur gewezen.

Zo deden we dat!


Ik draag de zorg voor een patient, die niet lekker in zijn vel zit. Het is de eerste dag dat ik voor hem zorg, dus ik zet alle zeilen bij om een goede band op te bouwen.

Familie , die later op bezoek komt, is ontevreden en stelt scherpe vragen, met hen lijkt het allemaal nog wat lastiger te worden.

Maar dan... ik kom de kamer binnen en er gaat een foto van een baby rond. Ik grijp mijn kans en wil die foto natuurlijk ook zien. Een verrukkelijk kindje, en ik steek de loftrompet. En dan is het ijs  eindelijk gebroken. De rest van mijn dienst is er geen vuiltje meer aan de lucht.


Patiente belt, midden in de nacht. Ik kom bij haar, ze blijft met ogen dicht liggen. Het mag dan wel midden in de nacht zijn, maar ze kan toch wel praten?

Je hebt  gebeld? wat kan ik doen voor je?

Heb je een temptation voor me?

Ik ga naar de medicijnkamer , om een temgesic tabletje ( een opiaat) voor haar te halen. Inderdaad, verleidelijk.



Een voorval van een paar jaar terug, mijn afdeling zat toen nog op de 7e etage, F7.

Ik had dagdienst en stond voor de kleedkamer. Ik toetste de pincode in, maar de deur ging niet open. Na drie pogingen gaf ik het op.

Op de gang liep de keukenjuffrouw, maar die zag er anders uit, had ze een nieuwe bril op?

En opeens was ik goed wakker. Ik bevond mij op de verkeerde afdeling, ik stond bij de benedenburen.










Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

loslaten

Afbeelding
Het hoort bij mij, patienten mee naar huis nemen. Ik kan niet de deur achter mij dicht trekken en mij losrukken van mijn werk, dat is voor mij geen optie. Sommige mensen gaan in mijn systeem zitten. Op de fiets naar huis, onder het eten, onder de douche, zelfs als ik s nachts wakker word denk ik nog aan hun.  Het kan gaan om mensen die mij tot wanhoop gedreven hebben of mensen met wie ik enorm te doen heb, die erg ziek zijn, die komen te overlijden. Zo had ik ooit de zorg voor een meneer, die s avonds binnen gebracht werd met bloedbraken en anaal bloedverlies. Heel sympathieke man, met wie ik grapjes heb lopen maken om zijn ellende te verlichten. Toen ik naar huis ging nam ik afscheid, de volgende dag was ik vrij. Ik heb die nacht nog naar mijn werk gebeld, om te vragen of hij nog leefde. De volgende ochtend nog een keer en tegen de avond voor de derde keer, toen was hij net overleden. Toen kon ik het eindelijk loslaten In het geval van zorg voor een terminale patient heb je ook de...
Meer lezen

Mevrou &Co

Afbeelding
 Vanmiddag een blokje om gegaan in Weesp. En zoals vaker  komt er opeens  iets op je pad. We gingen bij de superleuke lunchroom Mevrou & Co naar binnen voor een bakkie koffie.  Toen ik aanstalten maakte te gaan zitten, stond een meneer achter mij op en ik zag hem uit mijn ooghoek rondscharrelen.  Toen bleek dat zijn hond precies onder de stoel lag waar ik op wilde gaan zitten.  Gelukkig stak er niets uit vanonder die stoel, want anders was ik misschien op een staart of een pootje gaan staan. Het is een handzaam formaat, zei het baasje. Het terras was verlaten, binnen zat het lekker vol. Wij zaten eerste rang, lekker voor het raam. De parasols wapperden vrolijk in de wind, en opeens ging een er vandoor, zo de gracht in. Een jonge vrouw van de bediening holde naar buiten, en bleef bij de kade staan. Ze kon niet bij de steel van het ding komen, en ze boog voorover , ik was bang dat ze in het water zou kukelen. In een reflex greep ik haar bij haar broekband...
Meer lezen

Een boekje open doen

Afbeelding
  Gisteren naar de Zoete Inval in Haarlemmerliede gegaan, om daar een boekpresentatie bij te wonen. Mary van den Brink, de schrijfster, ik heb twee eerder verschenen boeken van haar in mijn boekenkast staan. Ruim op tijd kwamen wij aan, er was meer dan genoeg parkeerruimte. Mijn geliefde graaide naar de achterbank, daar lag zijn jas, en blindelings stak hij zijn rechterarm in de mouw. Ik riep hem een halt toe, want het was mijn jas die hij aan zijn arm geschoven had. Op zich begrijpelijk, want het is dan ook wel een erg fraai exemplaar. En beide jassen  zijn van hetzelfde materiaal gemaakt.  Vandaag de aftrap van het derde boek van Mary, Advocaat van de Leugen. We vielen met onze neus in de boter.  Een tafel vol heerlijke hapjes stond klaar, daaraan konden wij geen weerstand bieden. Met enige schaamte moet ik bekennen dat ik er als een aasgier op aanviel. Het was een bijzondere middag, met een bont gezelschap, redelijk wat mensen uit de transgenderwereld.  ...
Meer lezen