Geen zak aan

 

Het was een stormachtige dag, zowel buiten als binnen het AMC

Paar weken geleden. Dagdienst, een dag die ik niet over wil doen.

Chaotisch, de bellen stonden roodgloeiend evenals mijn telefoon.

Tussendoor twee studenten begeleiden, ontspannen en rustig naar hun toe, maar inwendig niet.

Maar alles onder controle, tot zover.

Nieuwe patiente opgenomen, die de volgende dag een donornier zou krijgen. Deze mevrouw was gewend thuis zelf te dialyseren, via een speciale buikkatheter. 
Hier aangekomen bleek dat de spullen die wij hier op de afdeling hebben niet matchen met wat zij thuis gebruikt.

Nee, ze had niets van huis meegebracht. Want haar was beloofd dat wij hier alle materialen hebben .

Jammer dit.

Een gespecialiseerde verpleegkundige gebeld, terwijl ik naast het bed van de mevrouw stond.

Die collega begon een ellenlang verhaal  te vertellen, ik vroeg of ik de telefoon aan de patiente zelf zou geven, dat leek mij handiger. Ik begreep namelijk niet veel van wat ze mij probeerde uit te leggen.

Na een korte discussie met mijn collega over het bovenstaande de telefoon aan de patiente gegeven. Er waren twee opties, de spullen van thuis hierheen laten komen of anders zou er hier in huis van alles in gang gezet moeten worden.

Echtgenoot en patiente waren zeer ontstemd, begrijpelijk. Wonen niet naast de deur en hun was beloofd dat alles hier zou zijn. 

Lang verhaal kort, patiente besloot de spullen van huis hierheen te laten komen, iemand van de familie was zo vriendelijk dat te gaan doen. Enkele reis twee uur vanwege files , dus dat is best wel k..

De juiste spoelvloeistof hebben jullie toch wel he? vroeg echtgenoot op ontstemde toon.

Ik nam het zekere voor het onzekere en loodste hem het voorraad hok in. Kasten vol met spoelvloeistof, maar niet de sterkte die ik nodig had.  Er stond wel een lege doos van het dialysaat dat ik nodig had.

Ik  zal nieuwe zakken bestellen, zei ik opgewekt.

Geen idee hoe of waar, maar ik kwam eruit, Gebeld met iemand van het magazijn maar toen hoorde ik dat eoa formulier invullen moest  en toen was ik er helemaal klaar mee. 

De arme meneer aan de andere kant van de lijn was de klos. Ik slaakte een een aantal krachttermen, die waren natuurlijk niet aan hem gericht maar een uiting van mijn frustratie.

Later de beste man teruggebeld met de benodigde informatie. Nu ging hij los, mijn 'excuses voor daarnet'  hoorde hij niet.

Ik liet zijn boosheid over mij heenkomen en daarna nogmaals sorry enz gezegd, diep door het stof gegaan.

Het gesprek eindigde vriendelijk en hij liet de doos met spoelvloeistof boven brengen.

Ik zette het in het voorraadhok neer. Een collega attendeerde mij op een kast aan de andere kant van de ruimte, die ik niet gezien had. Daarin stonden tig van de dozen die ik nodig had. 

Zucht...