Kiss

 Ik hoorde vandaag dat Ace Frehley, de voormalige gitarist van Kiss, overleden is. Dus in de pen geklommen en een blog over Kiss gemaakt.

Toen ik twaalf of dertien was luisterde ik naar het radioprogramma Beton met Alfred Lagarde, 

Daar hoorde ik voor het eerst een  nummer van Kiss, en wel '' I want you''. Ik was meteen verkocht.

Kiss werd mijn favoriete rockband en ik luisterde uren naar hun LP's.

En daar kwam nog bij dat ik helemaal hoteldebotel was van de frontzanger, Paul Stanley. Helemaal verliefd, dwepend, zoals alleen pubermeisjes dat kunnen.

Mijn hele kamer hing vol met posters van Kiss en vooral ook van Paul. Smachtend lag ik op mijn bed en keek ik in zijn bruine ogen.

Mijn schoolagenda's puilden letterlijk uit.

Aan begin van het schooljaar was ie plat. Ik knipte foto's uit de Hitkrant en plakte die erin, op de bladzijdes die al geweest waren. Aan het eind van het jaar kon die agenda niet meer dicht.

Ook mijn schooltas moest eraan geloven, stond volgeschreven met namen van favoriete bands. Toen ik naar de brugklas ging kreeg ik van mijn ouders zo'n walgelijke ouderwetse bruine degelijke schooltas, goed voor de schoolboeken. Maar ik was de enige in de klas met zo'n misbaksel. Iedereen had een zgn pukkel.

Mijn zus vertelde over de pukkel, waarop je van alles schrijven kon. Ik snapte er geen reet van, ik dacht aan een puist.

Ah, de pukkel, later heb ik mijn ouders gedwongen er ook zo een voor mij te kopen.

Bijgevoegde foto heb ik van internet gehaald, geen plaatje van de pukkel uit mijn schooltijd voorhanden, helaas.

Goed , terug naar Kiss. Ik spaarde me een ongeluk om hun lp's te kunnen kopen. Hun beste muziek stamt , wat mij betreft , uit hun beginjaren. Lekker ruig. 

Detroit Rock City, God of Thunder, Parasite.

In mijn jonge jaren helaas geen concert van hun bijgewoond. Ze zouden een keer naar Nederland komen, ik moest en zou kaarten hebben. Ik ben 's nachts voor de deur van de zaak gaan liggen, waar de verkoop was. Om er zeker van te zijn dat ik kaarten kon bemachtigen .Gelukt! 

Paar maanden later.  Concert ging niet door, wat een desillusie.

Wat in die tijd speelde was de nieuwsgierigheid naar de leden zonder de make up. Het was hun handelskenmerk. Het heeft jaren geduurd voor ze hun schmink links lieten liggen. En mijn hopeloze verliefdheid bleef in stand :)

Op veel latere leeftijd heb ik ze gezien, maar toen waren ze  te oud, na een uur spelen waren ze al op. 

Rest mij de herinneringen.

En de lp's die ik nog heb. Die gaan tzt naar mijn jongste kind, dan weet ik dat ze in goede handen zijn !