Rock en lol

 Gisteravond gingen we met z'n drietjes op pad, naar theater Fluor, in Amersfoort. 

In de Keistad aangekomen werd het een zoektocht naar de locatie. Google Maps had het er lastig mee en wij ook.

Uiteindelijk vonden we het , maar de weg werd ons versperd door een hoog hek.

Daarachter zagen wij al groepjes rockers staan, lang haar, baarden, snorren en stoere kleding.

We liepen een stukje door, zagen een vage poort waarboven met grote letters stond: u bevindt zich hier niet!

We snapten er geen reet van, zagen gelukkig twee jonge dames aan wie we de weg konden vragen.

Oke. toch door die poort heen, en toen waren we er.

Moesten nog even wachten voor de deur open ging. En waren getuige van een grappig gesprek.

 Een man zei tegen de ander: Ik heb al veel gemist. Ronnie James Dio en Ozzy Osbourne zijn al dood ( beiden zanger van Black Sabbath geweest). Ik had ze kunnen zien toen ik jong was maar toen had ik geen geld. En nu heb ik wel geld maar gaan al mijn favorieten dood. Ik moet dus opschieten!

In Fluor aangekomen als eerste een kluisje gezocht, daar moest een twee euro muntstuk in. We hadden er slecht een op zak, dus wat nu? Ik had mijn jas in het kluisje gepropt en toen zat ie al vol.

Mijn zoon keek verbaasd en zei, waarom nemen we niet een groter kluisje? 

Die had ik over het hoofd gezien, en daar pasten drie jassen in . Mooi!

De zaal in, de act was nog niet begonnen, uit de speakers schalde het heerlijke nummer War Pigs van Black Sabbath.

Hoogste tijd om wat te gaan drinken. We hadden bij de entree ieder een token gekregen, waarmee je een beker kon krijgen aan de bar, een beker die herbruikbaar was.

Ik was gewend dat je nog meer tokens/muntjes nodig hebt om een drankje te bestellen. In de gang hing een automaat. Ik begon bescheiden, ik pinde voor tien euro, en wachtte op de afgifte van de tokens. Kletter kletter, vijf muntstukken van twee euro vielen in het bakje, Het bleek een wisselaar te zijn voor munten voor de kluisjes.

Bij de bar kon je gewoon pinnen voor je drankjes.

Ik moest zo erg lachen om ons gestuntel dat ik helemaal krom lag.

Stipt om half negen was daar de aftrap door de band Ambush. Ik kende ze niet, tot een week terug. Er kwam toen reclame voor deze avond voorbij op Facebook. Goeie band, raggende gitaren, langharige bandleden en en de zanger kon heerlijk krijsend zingen.

Ondertussen genoten van het publiek. 

Allemaal gelijkgestemden, stoer en ruig uiterlijk, maar allemaal relaxed en aardig.

Tweede band was Angel Witch, had ook nooit van hun gehoord. Wat een schande, ook zij mochten er wezen.

De zanger deed het nog goed, was niet meer de jongste, had wel wat weg van Iggy Pop, qua looks.

Aan het eind van de avond gingen we met niet met piepende banden, maar met piepende oren naar huis.

Het was een mooie avond, die smaakt naar een vervolg!