Bourgondiers

Met een goed ontbijt achter onze kiezen op pad gegaan. We reden naar het Vijlense bos, waren van plan om daar een flinke wandeling te gaan maken

Én het was inderdaad de moeite waard, alleen was het vreselijk modderig. Je moest uiterst voorzichtig lopen om niet je nek te breken
Behoedzaam baanden wij ons een weg door het bos













Waarbij we ons met enorme soepelheid over obstakels verplaatsten:)























Na een paar uur scharrelen door de prut vonden we het wel mooi geweest. We koersten naar Gulpen. Vonden het niet een bepaald sfeerverhogend stadje, maar daar kwamen we niet voor.
De muurschildering mocht er overigens wel zijn.







Wij kwamen natuurlijk voor de vlaai!


Tegen de avond gingen we met het Arriva treintje naar Meerssen, om Valkenburg te ontvluchten. Het stikt daar van de toeristen en dat vinden wij helemaal niets.




Meerssen, wat een leuk stadje! Het was een gok en die was juist

We hadden van tevoren een goed restaurant gekozen en het was een schot in de roos. Heerlijk eten, en erg leuke bediening. We vroegen aan een van de jonge mannen die ons bediende waarom het zo rustig was in Meerssen. Leek ons nml veel leuker dan het overvolle Valkenburg. Komt door de Kerstmarkt die daar nu is, vertelde hij. 
Gisteren hadden we bij een Italiaan gegeten. Ik rekende toen af, had het bedrag met een tip aan de ober gegeven. Die kwam even later terug en zei dat ik teveel geld gegeven had. Lieverd, dat is de fooi, zei ik toen.


Na het eten terug naar het Arriva treintje. We waren ruim op tijd om de trein te halen, moesten een kleine tien minuten wachten. Opeens kwam er een trein aan, eentje eerder, daar hadden we niet op gerekend. Toen we instapten zei mijn geliefde, zijn we niet wat vergeten? 
O ja, hier moet je bij zo'n paaltje inchecken , helemaal niet aan gedacht.. 
Nou, schijt eraan, kom op, zei ik. Hoefden maar vijf minuten met de trein. En zo had mijn liefje een primeur, voor het eerst in zijn leven zwart gereden. Ik lag helemaal in een deuk.

Zo, dit weekend is voorbij gevlogen, dat we nog maar veel leuke uitstapjes samen mogen doen

Reacties

  1. Anoniem30 november 2025 om 21:15

    Hilarisch verslag 😂, maar goed dat U zo’n grote koffer mee had…, die Mud-run-survival tour kon natuurlijk niet in een gala jurkje.., goed voorbereid en een geslaagde trip geweest zo te zien 👌🥂🤗

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Annemarie30 november 2025 om 21:20

      Alles uit mijn koffer is van pas gekomen, tot mijn modderschuiten aan toe :)

      Verwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

loslaten

Afbeelding
Het hoort bij mij, patienten mee naar huis nemen. Ik kan niet de deur achter mij dicht trekken en mij losrukken van mijn werk, dat is voor mij geen optie. Sommige mensen gaan in mijn systeem zitten. Op de fiets naar huis, onder het eten, onder de douche, zelfs als ik s nachts wakker word denk ik nog aan hun.  Het kan gaan om mensen die mij tot wanhoop gedreven hebben of mensen met wie ik enorm te doen heb, die erg ziek zijn, die komen te overlijden. Zo had ik ooit de zorg voor een meneer, die s avonds binnen gebracht werd met bloedbraken en anaal bloedverlies. Heel sympathieke man, met wie ik grapjes heb lopen maken om zijn ellende te verlichten. Toen ik naar huis ging nam ik afscheid, de volgende dag was ik vrij. Ik heb die nacht nog naar mijn werk gebeld, om te vragen of hij nog leefde. De volgende ochtend nog een keer en tegen de avond voor de derde keer, toen was hij net overleden. Toen kon ik het eindelijk loslaten In het geval van zorg voor een terminale patient heb je ook de...
Meer lezen

Mevrou &Co

Afbeelding
 Vanmiddag een blokje om gegaan in Weesp. En zoals vaker  komt er opeens  iets op je pad. We gingen bij de superleuke lunchroom Mevrou & Co naar binnen voor een bakkie koffie.  Toen ik aanstalten maakte te gaan zitten, stond een meneer achter mij op en ik zag hem uit mijn ooghoek rondscharrelen.  Toen bleek dat zijn hond precies onder de stoel lag waar ik op wilde gaan zitten.  Gelukkig stak er niets uit vanonder die stoel, want anders was ik misschien op een staart of een pootje gaan staan. Het is een handzaam formaat, zei het baasje. Het terras was verlaten, binnen zat het lekker vol. Wij zaten eerste rang, lekker voor het raam. De parasols wapperden vrolijk in de wind, en opeens ging een er vandoor, zo de gracht in. Een jonge vrouw van de bediening holde naar buiten, en bleef bij de kade staan. Ze kon niet bij de steel van het ding komen, en ze boog voorover , ik was bang dat ze in het water zou kukelen. In een reflex greep ik haar bij haar broekband...
Meer lezen

Een boekje open doen

Afbeelding
  Gisteren naar de Zoete Inval in Haarlemmerliede gegaan, om daar een boekpresentatie bij te wonen. Mary van den Brink, de schrijfster, ik heb twee eerder verschenen boeken van haar in mijn boekenkast staan. Ruim op tijd kwamen wij aan, er was meer dan genoeg parkeerruimte. Mijn geliefde graaide naar de achterbank, daar lag zijn jas, en blindelings stak hij zijn rechterarm in de mouw. Ik riep hem een halt toe, want het was mijn jas die hij aan zijn arm geschoven had. Op zich begrijpelijk, want het is dan ook wel een erg fraai exemplaar. En beide jassen  zijn van hetzelfde materiaal gemaakt.  Vandaag de aftrap van het derde boek van Mary, Advocaat van de Leugen. We vielen met onze neus in de boter.  Een tafel vol heerlijke hapjes stond klaar, daaraan konden wij geen weerstand bieden. Met enige schaamte moet ik bekennen dat ik er als een aasgier op aanviel. Het was een bijzondere middag, met een bont gezelschap, redelijk wat mensen uit de transgenderwereld.  ...
Meer lezen