breek me de bek niet open

 

 

Vroeger woonde ik in Amsterdam Noord. Twee keer per jaar met mijn moeder naar de tandarts, die zat in de Eerste, Tweede of Derde van de Helststraat , in de Pijp, Amsterdam. 

Ik vond het altijd eng , zo'n bezoekje , de tandartsen van toen waren niet echt kindvriendelijk.Maar de beloning lonkte, na afloop gingen we naar de Albert Cuypmarkt, daar kreeg ik een puntzak patat. Heerlijk, met mayonaise, mijn zus nam altijd met satesaus 

Vandaag was het weer tijd. De mondhygieniste. Vanmiddag met tegenzin erheen gegaan. Omdat ik altijd veel tandsteen heb ben ik er niet zomaar klaar mee. 

De behandeling voert ze uit met een of ander vreselijk apparaat, dat gaat door merg en been. Ik kan er niet tegen.  Dus laat ik me altijd verdoven. 

Vanmiddag is mijn onderkaak aan de beurt. De opgewekte jonge dame groet me vriendelijk, waarna ik plaats neem in de stoel. De schijnwerpers gaan aan, en ik doe maar meteen mijn ogen dicht.

Ze vraagt of ik het zonder verdoving wil proberen. Nee, zeker niet! De tanden schijnen gevoeliger te zijn dan de kiezen, maar ik ben een ei, dus graag alles . Ik voel het naaldje in mijn tandvlees poeren , gevolgd door weldadige gevoelloosheid.

 Dan begint ze. Het apparaat klinkt als een boor, en ik lig verkrampt op de stoel. Mijn ogen stijf dicht, vochtdruppeltjes spatten op mijn gezicht. Mijn benen heb ik quasi ontspannen over elkaar geslagen, mijn handen liggen verkrampt op mijn buik, en klemmen een stuk van mijn trui vast.

Het duurt en duurt maar voort, ik voel het speeksel opwellen in mijn mond, als ze heel even pauzeert slik ik het weg.

Het zuigapparaatje zou dat moeten doen maar zit vacuum gezogen aan de binnenkant van mijn wang.

Af en toe kijk ik , met mijn linkeroog op een kiertje,  naar de klok die aan de muur hangt.

We naderen het halve uur, en na nog wat geschraap met een haakje, en iets van fluoride over mijn tanden heen, is het leed geleden.

Mijn mond voelt aan als die van  een breedbekkikker. Ik mag spoelen bij het fonteintje, het water loopt links en rechts langs mijn mondhoeken.

Eenmaal buiten trek ik mijn jas tot over mijn mond heen, want ik had in de spiegel gezien hoe ik eruit zag. En brede glimlach zit er even niet in, mijn mond is strak door de verdoving waardoor ik er vrij zuur uitzie.   Boodschappen doen, waarbij ik oogcontact vermijd.

Maar gelukkig heeft de jonge dame niets teveel ingebracht, want als ik thuis ben kan ik weer vrijuit praten en lekker een kop koffie drinken.