langdradig

 Onlangs twee films gekeken die ik niet aanbeveel.

Te beginnen met The blue Caftan.

Met moeite een half uur vol gemaakt. Buitengewoon saai, traag , langdradig. Speelt zich af in een kleermakerij. En dat is het. Er gebeurt helemaal niets, je ziet de kleermaker met naald en draad in de weer. Zijn echtgenote heeft de broek aan, en is chronisch zuur. 

Minuten lang zie je hoe een stof bewerkt wordt met gouddraad. Boeiend, maar niet heus.

Een jongeman is in de leer bij de kleermaker. Steeds denk je , nu gaat er iets gebeuren. Niet dus.

Ik kon er niet meer tegen en heb mijzelf een verdere lijdensweg bespaard.

The Mastermind.

De recensies die ik las waren veelbelovend. Des te groter was de desillusie. Ik zat in een kleine bioscoopzaal, met mijn dochters. Het verhaal sleepte zich voort. Traag als dikke stront. Een verveelde man beraamt een kunstroof. Minutenlang zien we hoe hij de schilderijen , die uit een museum komen, ergens probeert te verstoppen.

Hij wordt uiteindelijk opgespoord en probeert de politie voor te zijn. Zijn gezin wil niets meer van hem weten.

Bij een vriend van vroeger duikt hij onder, maar daar mag hij niet blijven. En uiteindelijk is hij de klos.

Het tergend langzame verhaal werd nog slechter te verteren door de afschuwelijke muziek erbij. Jazz muziek, keihard, getetter en getoeter, en vreselijk irritant geklets op bekkens.

De mensen achter ons zeiden na afloop: wat een rare film. Dat is een understatement.