Mis-pas





Ik ontdekte op een ochtend dat ik de badge van mijn werk kwijt was. Ik stop hem altijd in een vakje van mijn handtas, nu was ie foetsie.
Gelukkig hoefde ik die dag niet te werken, maar toch.
Die badge heb ik nodig om in te loggen op de pc op mijn werk, om door praktisch alle deuren op mijn werk te kunnen, de fietsenstalling, uniformen halen.
Op station Weesp merkte ik dus dat mijn pasje weg was. Mijn tas op zijn kop gezet, mijn fietstassen uitgekamd, mijn hersenen gepijnigd.
In de trein bellen vind ik vervelend, iedereen luistert dan mee en bij elk station wordt de naam door de intercom getetterd. 
Nee, ik zou gaan telefoneren op Amsterdam Centraal, ik had genoeg overstaptijd. Maar hier viel het ook niet mee, om de haverklap schalde er weer een of andere trein-of spoorwijziging door de stationshal.
Met één vinger in mijn oor en mijn toestel krampachtig tegen mijn andere oor gedrukt het AMC gebeld.  Na een aantal keren doorverbonden te zijn bij de juiste afdeling terecht gekomen, en zij zorgden ervoor dat ik een nieuw exemplaar op kon halen. Dat zou ik de volgende ochtend doen.
De dag daarna wilde ik op weg gaan naar het AMC . Ik loerde toch nog een keer rond bij mij thuis en in de schuur. Niets. Geen pasje. Raar maar waar.
Stopte mijn handtas in mijn fietstas. Volkomen ontspannen was ik, en opeens merkte ik een klein binnenvakje in die fietstas op. Nooit eerder gezien. Mijn vingers erin gestoken En ja hoor, daar was het verloren pasje.





Reacties

  1. Anoniem7 november 2025 om 20:37

    Heel herkenbaar.., je pijnigt je brein…, en weet dat het ergens moet zijn !, en dan de opluchting
    Nieuwe pas opgehaald…, zonder te blozen zeker 😜😂🤓

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Annemarie7 november 2025 om 21:04

      er werd gelukkig niets gevraagd bij het ophalen van de pas :)

      Verwijderen
    2. Anoniem8 november 2025 om 16:11

      Is dat een “recente” foto mevrouw…?? 🫣😂

      Verwijderen
    3. Annemarie8 november 2025 om 21:49

      deze foto is uit 1927

      Verwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

loslaten

Afbeelding
Het hoort bij mij, patienten mee naar huis nemen. Ik kan niet de deur achter mij dicht trekken en mij losrukken van mijn werk, dat is voor mij geen optie. Sommige mensen gaan in mijn systeem zitten. Op de fiets naar huis, onder het eten, onder de douche, zelfs als ik s nachts wakker word denk ik nog aan hun.  Het kan gaan om mensen die mij tot wanhoop gedreven hebben of mensen met wie ik enorm te doen heb, die erg ziek zijn, die komen te overlijden. Zo had ik ooit de zorg voor een meneer, die s avonds binnen gebracht werd met bloedbraken en anaal bloedverlies. Heel sympathieke man, met wie ik grapjes heb lopen maken om zijn ellende te verlichten. Toen ik naar huis ging nam ik afscheid, de volgende dag was ik vrij. Ik heb die nacht nog naar mijn werk gebeld, om te vragen of hij nog leefde. De volgende ochtend nog een keer en tegen de avond voor de derde keer, toen was hij net overleden. Toen kon ik het eindelijk loslaten In het geval van zorg voor een terminale patient heb je ook de...
Meer lezen

Mevrou &Co

Afbeelding
 Vanmiddag een blokje om gegaan in Weesp. En zoals vaker  komt er opeens  iets op je pad. We gingen bij de superleuke lunchroom Mevrou & Co naar binnen voor een bakkie koffie.  Toen ik aanstalten maakte te gaan zitten, stond een meneer achter mij op en ik zag hem uit mijn ooghoek rondscharrelen.  Toen bleek dat zijn hond precies onder de stoel lag waar ik op wilde gaan zitten.  Gelukkig stak er niets uit vanonder die stoel, want anders was ik misschien op een staart of een pootje gaan staan. Het is een handzaam formaat, zei het baasje. Het terras was verlaten, binnen zat het lekker vol. Wij zaten eerste rang, lekker voor het raam. De parasols wapperden vrolijk in de wind, en opeens ging een er vandoor, zo de gracht in. Een jonge vrouw van de bediening holde naar buiten, en bleef bij de kade staan. Ze kon niet bij de steel van het ding komen, en ze boog voorover , ik was bang dat ze in het water zou kukelen. In een reflex greep ik haar bij haar broekband...
Meer lezen

Een boekje open doen

Afbeelding
  Gisteren naar de Zoete Inval in Haarlemmerliede gegaan, om daar een boekpresentatie bij te wonen. Mary van den Brink, de schrijfster, ik heb twee eerder verschenen boeken van haar in mijn boekenkast staan. Ruim op tijd kwamen wij aan, er was meer dan genoeg parkeerruimte. Mijn geliefde graaide naar de achterbank, daar lag zijn jas, en blindelings stak hij zijn rechterarm in de mouw. Ik riep hem een halt toe, want het was mijn jas die hij aan zijn arm geschoven had. Op zich begrijpelijk, want het is dan ook wel een erg fraai exemplaar. En beide jassen  zijn van hetzelfde materiaal gemaakt.  Vandaag de aftrap van het derde boek van Mary, Advocaat van de Leugen. We vielen met onze neus in de boter.  Een tafel vol heerlijke hapjes stond klaar, daaraan konden wij geen weerstand bieden. Met enige schaamte moet ik bekennen dat ik er als een aasgier op aanviel. Het was een bijzondere middag, met een bont gezelschap, redelijk wat mensen uit de transgenderwereld.  ...
Meer lezen