Op naar het katholieke Zuiden!

 

Vanmorgen was het zover, heerlijk! Lekker op pad samen. De reis verliep voorspoedig, toen we in de buurt kwamen zag ik een bord met Maasbracht erop. Daar woonde vroeger een tante en oom van mij, zulke leuke mensen waren dat. We zijn even van de route afgeweken om door de straat te rijden waar zij een bungalow hadden. En daarna weer door.

Om elf uur waren we op de plaats van bestemming, villa Warempel in Valkenburg. Nu was het ons niet om dit dorp te doen, maar we wilden ergens in het Zuiden logeren. En dit zag er erg leuk uit.

Klein rondje Valkenburg, daarna de trein opgezocht.

Die reed ons naar Maastricht

Zelfs even een kerk ingelopen. Puur voor de aanblik, het instituut kan mij gestolen worden. Moge de duivel me halen!

Meteen als ik een voet over de drempel gezet heb ruik ik die vertrouwde bedompte lucht, trekt de kou in mijn botten, en vraag ik me af hoe ik in mijn jeugd al die saaie uren overleefd heb.

                   

Heerlijke pauze, met bitterballen, uiteraard

Kruip door sluip door, leuke straatjes, wat een feest!

We kwamen bij dit aparte gebouw terecht, en vroegen ons hardop af waar het vroeger voor gediend zou hebben. Er kwamen net twee jonge politie agenten aan, die zouden het vast wel weten. Ze stopten en krabden zich op het hoofd, hadden ook geen idee. Ze vonden dat hun eer te na, want als inwoners van Maastricht moesten ze het wel weten, vonden ze. Het bleek vroeger een klooster geweest te zijn.

Dat past wel in het plaatje, je struikelt hier over de kerken!

Ja, het is waar, ik zit hier in de kerk. We hebben wel drie minuten lang een Heilige Mis bijgewoond. De kerkdeur stond uitnodigend open, en op een bord stond vermeld dat om half zes het allemaal zou beginnen. We liepen een rondje door de kerk, en zagen vooraan een aantrekkelijke jongeman van een jaar of dertig zitten. Goeie kop, kort baardje, zag er aangenaam uit. Maar...hij was gehuld in een kerkelijk gewaad. Het had er alle schijn van dat hij zo de mis op zou dragen.

En dat gebeurde ook! Hij bleek de priester te zijn. 

Ik kan me al niet voorstellen dat iemand in God gelooft, en ik kan me helemaal niet voorstellen dat iemand zijn leven aan God wijdt. En in de Katholieke kerk is het zo dat je celibatair moet leven, volkomen tegennatuurlijk. Dan zie ik daar een mooie jonge man, en dan denk ik bij mijzelf, hoe is dit in Godsnaam mogelijk!

Na die paar minuten kon ik er niet meer tegen, en ik ontvluchtte deze deprimerende aanblik. We gingen op zoek naar eten, en na een paar keer onze neuzen gestoten te hebben hadden we beet. Aan tafel! 

We namen daarna afscheid van deze fraaie stad, komen er graag weer eens terug.