raar maar waar

 Patient , die al een paar jaar op wachtlijst voor een donornier  staat, wordt s avonds laat gebeld door de arts. Verheugend nieuws , er is een nier beschikbaar, meneer dient onverwijld naar het ziekenhuis te komen.

Dat  is mooi, kans op een nieuw leven. Maar...er blijkt een serieus probleem. De patient heeft geen vervoer, zegt hij, hoe moet hij naar het ziekenhuis komen?  Wat denkt hij nou zelf, dat hij met een rolls- royce opgehaald zal worden?

Ja, dit is echt gebeurd. Ik blijf me hier verbazen.

Het eind  van mijn nachtdienst, ik ben bezig met de  dossiers, ik zit achter de balie. Opeens hoor ik kindermuziek vanuit een patientenkamer. Ik herken het van een programma waar mijn kleindochter naar kijkt, Bumba.

Het gaat maar door en door, er wordt dus echt naar dit peuterprogramma gekeken. Ik doe de deur van de kamer dicht, geen behoefte om het hier op mijn werk te horen, met de wetenschap dat een volwassene hier naar kijkt.

Na de operatie belt de chirurg altijd met de eerste contactpersoon. In dossier van patient staat: contactpersoon gebeld, echter deze gaf aan patient niet te kennen.

Ik kom in de nacht de kamer op. Meneer ligt zieltogend in bed.  I have so much pain, God help me! 

En dat wordt tig keer herhaald.    Nobody is listening to me!, En dat ook duizend keer.

Het enige dat ik uit mijn mond krijg is : wat kan ik voor u doen? Daarbij probeer ik een pokerface op te zetten. Want meestal zie je meteen aan mijn gezicht wat ik denk.

Een patient wordt door een student geholpen en vraagt uit het niets: stink ik uit mijn mond?

Een patient die de Nederlandse taal niet helemaal machtig is vraagt wat boter is. Mijn student legt uit dat het iets smeerbaars is, voor op brood. 

Is het vlees? reageert hij daarop.