sportief

Vandaag bijscholing reumatologie. 

Om 8 uur starten,  niet omkleden , dus kon ik 35 minuten later opstaan, wat een feest!

Het was koud toen ik naar buiten stapte, dus 1000 truien aan, dubbele panties, handwarmers in mijn handschoenen.  Op tijd vertrokken, 2 keer gestopt in het Gaasperpark.  

Het begon te regenen,  leunend tegen een lantaarnpaal mijn regenbroek aangetrokken.  Linkerschoen uit, been in broekspijp, schoen aan en verder met rechts. Weer verder tot mijn fietsbel er spontaan afviel. Rolde weg, toch teruggevonden in het duister. 

Precies om 8 uur aangekomen in het leslokaal.  

De spits werd een professor afgebeten.  Hij praatte heel snel en behandelde ingewikkelde materie. Ik probeerde me te concentreren maar dat lukte niet helemaal.  Het ging over baanbrekende therapie , waarover je veel hebt kunnen lezen in internationale vakliteratuur.  

In het Nederlands kon  ik de informatie al nauwelijks bevatten,  laat staan in het Engels. 

Daarna een les door een gespecialiseerd verpleegkundige,  dat was begrijpelijk en herkenbaar.  

Daarna kwam een reumapatient aan de beurt. Ze vertelde dat ze zich richt op de dingen die ze (nog) wel kan.

Mooi uitgangspunt, dat is iets wat ik mijzelf ook altijd voorhoud. Dat heb ik geleerd door mijn werk, zoveel patienten meegemaakt die moeten leren leven met beperkingen.

Ik ben weliswaar gezond maar net als ieder ander loop ik tegen dingen aan waar ik geen invloed op heb. Dus richt ik mij op zaken waar ik wel iets aan kan doen.

Daarna pauze. Ik had brood van huis meegebracht maar dat bleek overbodig.  We konden in het restaurant iets te eten halen.  

Na de lunch een stukje fietsen naar een padelhal.  Ja, nu konden we onze sportieve skills oefenen.  

Ik heb mijn spieren flink gebruikt en vooral mijn lachspieren.  Ik sloeg de bal ( als ik hem al raakte) alle kanten op behalve de goede.  Een paar keer bijna een collega getorpedeerd.  

Gelukkig waren er nog enkele collega's van hetzelfde kaliber. Die sloegen ook de bal over de hekken heen, tegen het plafond of naar de andere baan. Ik lag krom van het lachen.

Het was ijzig koud in de hal, maar na ruim een uur was ik opgewarmd.    

Na 1,5 uur hield ik het voor gezien. Teruggefietst naar het AMC voor de finale. 

Verplichte reanimatie training.  Omdat ik het binnen het jaar weer deed was dit een opfriscursus. We oefenden twee scenario's, waarin we lieten zien wat we in huis hadden. Dat was best veel.  Geen idee of de slachtoffers het overleefd hadden, maar dat ter zijde.

Daarna zat deze enerverende dag erop.